Skocz do zawartości


temat pracy magisterskiej


47 odpowiedzi w tym temacie

#1 Gość_kaziaa86

Gość_kaziaa86
  • Goście

Napisano 13 październik 2008 - 17:20

Ja bym wybrał osobiście pierwszy- jest ciekawszy, choć drugi zapewne łatwiejszy.

#2 Gość_kaziaa86

Gość_kaziaa86
  • Goście

Napisano 14 październik 2008 - 21:52

dziekuę za pomoc i prosze jeszcze o podpowiedzi tematow

#3 Gość_-praw-pasjonat

Gość_-praw-pasjonat
  • Goście

Napisano 13 październik 2008 - 19:23

Oby dwa tematy proste i zarazem ciekawe.

#4 Gość_kaziaa86

Gość_kaziaa86
  • Goście

Napisano 13 październik 2008 - 17:20

witam czy mogę prosić o propozycje tematu na prace magisterska z postepowania karnego
zastanawiam się nad:
1. zeznania swiadkow jako dowod w postepowaniu karnym]
2. rola srodkow zapobiegawczych w postepowaniu karnym

z gory dziekuje za pomoc

#5 Gość_-praw-pasjonat

Gość_-praw-pasjonat
  • Goście

Napisano 21 grudzień 2008 - 00:17

Ewentualnie postępowanie mandatowe- chociaż osobiście uważam, za trochę mniej ciekawy- ale wszystko kwestia upodobań.

http://www.forum.pra...pics3/39368.htm

#6 Gość_-praw-melinda

Gość_-praw-melinda
  • Goście

Napisano 20 grudzień 2008 - 23:59

Dziękuję
A z wykroczeń coś - ciekawego i w miarę ambitnego?

#7 Gość_-praw-pasjonat

Gość_-praw-pasjonat
  • Goście

Napisano 20 grudzień 2008 - 23:51

Zeznania swiadkow jako dowód w postepowaniu karnym- temat bardzo w mojej opinii ciekawy, ambitny i nota bene niezgłębiony- bardzo duża liczba orzeczeń, opracowań, komentarzy itp.- pisanie praktycznie bez końca z mnogością interpretacji. Reszta tez ciekawa- oskarżenie subsydiarne- też mylnie oznaczany przez sąd czasami oskarżyciel subsydiarny jako prywatny. Zwrot sprawy do prokuratury- może mniejszy zakres- pole interpretacji co czyni pracę mniej ambitną- to samo z prowadzeniem sprawy pod nieobecność oskarżonego. Ciekawe tematy mogą być także z postępowania odwoławczego. Przedmiotem kontrowersji i dyskusji jest niewątpliwie rozumienie oraz zakres reguły ne peius wymienionej w § 2 art. 454 k.p.k. Artykuł 454 k.p.k. zawiera dalej idące ograniczenia w postaci reguł ne peius aniżeli zakaz reformationis in peius, tak – bezpośredni, zawarty w art. 434 § 1 k.p.k., jak i pośredni, wyrażony w art. 443 k.p.k- tak, że w tym przypadku praca też byłaby ambitna.

#8 Gość_-praw-melinda

Gość_-praw-melinda
  • Goście

Napisano 20 grudzień 2008 - 22:46

Witam:)
Mam podobny dylemat jak przedmówczyni. Po Nowym Roku mam podać wybrany temat pracy magisterskiej... chodzę na seminarium z postęp. karnego. Ale problem polega na tym, że wiem o czym na pewno nie chcę pisać (świadek każdej maści - ileż można;), tymczasowe aresztowanie...), a nie do końca jestem przekonana co do tego, o czym chcę pisać... Myślę nad zwrotem sprawy (345 i 397), oskarżeniem subsydiarnym albo kwestią dot. prowadzenia rozprawy pod nieobecność oskarżonego. Co wybrać Waszym zdaniem..? Chodzi mi o temat ciekawy i mało "oklepany", ale ważna jest również (wiadomo) dostępność materiałów.
Poza tym bardzo podoba mi się prawo wykroczeń i myślę, że pisanie pracy nt wykroczeń także byłoby ciekawe. Ale tu nawet nie mam zadnego pomysłu na konkretny temat..? Temat musiałby oczywiście dotyczyć postępowania w spr. o wykroczenia (z racji wybranej katedry;)) Może macie jakieś ciekawe propozycje?
Z góry dziękuję za rady!

#9 Gość_-praw-pasjonat

Gość_-praw-pasjonat
  • Goście

Napisano 14 styczeń 2009 - 15:37

Jakowe mają być to dokładnie informacje i jaki to jest tytuł pracy magisterskiej.

#10 Gość_-praw-tomek907

Gość_-praw-tomek907
  • Goście

Napisano 14 styczeń 2009 - 14:45

Mam pytanie czy jest wśród ws ktoś kto posiada jakiekolwiek materiały dotyczące osobowych źródeł informacji, jest mi to bardzo potrzebne do napisania pracy magisterskiej, ineresują mnie tylko jawne materiały . Pozdrawiam

#11 Gość_-praw-pasjonat

Gość_-praw-pasjonat
  • Goście

Napisano 16 styczeń 2009 - 11:56

CYTATWYROK Z DNIA 28 LISTOPADA 2006 R.
III KK 152/06

Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 4 czerwca 1990 r. o Policji (Dz.
U. 2002 r., Nr 7, poz. 58), czynności operacyjno – rozpoznawcze, dochodzeniowo
– śledcze i administracyjno – porządkowe Policja wykonuje w
celu rozpoznania, zapobiegania oraz wykrywania przestępstw i wykroczeń.
Przekroczenie uprawnień może polegać także na podjęciu działania w ramach
kompetencji, lecz niezgodnie z ich prawnymi uwarunkowania.

Przewodniczący: sędzia SN A. Siuchniński.
Sędziowie SN: W. Płóciennik (sprawozdawca), J. Skwierawski.
Prokurator Prokuratury Krajowej: A. Pogorzelski.
Sąd Najwyższy w sprawie Waldemara M., skazanego z art. 231 § 2
k.k. i innych, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 28 listopada
2006 r., kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu
Okręgowego w L. z dnia 13 grudnia 2005 r., utrzymującego w mocy wyrok
Sądu Rejonowego w L. z dnia 24 maja 2005 r.,
u c h y l i ł zaskarżony wyrok i p r z e k a z a ł sprawę Sądowi Okręgowemu
w L. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym
(...)
Z u z a s a d n i e n i a :
Wyrokiem z dnia 24 maja 2005 r., Waldemar M. został uznany za
winnego tego, że w dniu 2 września 2002 r. w L., działając wspólnie i w po2
rozumieniu z ustalonymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej,
jako asystent Zespołu Dyżurnych Sekcji Prewencji KMP w L., przekroczył
swoje uprawnienia w ten sposób, że po wcześniejszym uzgodnieniu z ustalonymi
osobami, skierował patrol drogowy do wykonania czynności związanych
z kolizją drogową, wiedząc o tym, iż została ona uprzednio uzgodniona
przez jej uczestników, czym pomógł ustalonym osobom w wyłudzeniu
odszkodowania z tytułu ubezpieczenia pojazdów marki „Renault Laguna”
i marki „Toyota Avensis” w kwocie 36 943,65 zł na szkodę TU „Samopomoc”,
tj. przestępstwa z art. 231 § 2 k.k. i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286
§ 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., i za to na podstawie art. 231 § 2 k.k. w zw.
z art. 11 § 3 k.k. i art. 33 § 2 k.k. wymierzono mu kary roku pozbawienia
wolności i 100 stawek dziennych grzywny, określając wysokość jednej
stawki na 50 zł. Ponadto, w wyroku tym zaliczono oskarżonemu na poczet
orzeczonej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia
wolności w sprawie oraz rozstrzygnięto o kosztach sądowych.
W apelacji, skierowanej przeciwko całości orzeczenia, obrońca
oskarżonego m. in. zarzucił:
1. naruszenie prawa materialnego – art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 14
ust. 1 ustawy o Policji poprzez przyjęcie, że skierowanie patrolu drogowego
do wykonania czynności związanych z obsługą kolizji drogowej stanowi
przekroczenie uprawnień służbowych policjanta pełniącego funkcję zastępcy
oficera dyżurnego; (...)
W następstwie tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie wyroku w
odniesieniu do oskarżonego i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji
do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę wyroku i uniewinnienie
oskarżonego.
Wyrokiem z dnia 13 grudnia 2005 r., Sąd Okręgowy w L. utrzymał w
mocy zaskarżone orzeczenie.
3
W kasacji od wyroku Sądu odwoławczego obrońca skazanego zarzucił:
1. rażące naruszenie prawa, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia
– art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy o Policji, przez utożsamienie
uprawnień oskarżonego z jego obowiązkami i przyjęcie, że dopełnienie
przez oskarżonego – zastępcę oficera dyżurnego swoich obowiązków
i wysłanie patrolu na miejsce zgłoszonej kolizji, jest równoznaczne
z przekroczeniem jego uprawnień;
2. rażące naruszenie prawa, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia
– art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k.,
przez oddalenie wniosków dowodowych zgłoszonych w toku rozprawy apelacyjnej,
które to wnioski zmierzały do ustalenia zakresu obowiązków
oskarżonego (miały wpływ na kwalifikację prawną), w sytuacji, gdy jednocześnie
sąd w uzasadnieniu przyjął, iż wykonanie przez oskarżonego obowiązku
i skierowanie na miejsce zdarzenia patrolu stanowiło przekroczenie
uprawnień przez oskarżonego (przy nie wskazaniu o jakie konkretnie
uprawnienia chodzi);
3. rażące naruszenie prawa, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia
– art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 457 § 2 k.p.k., przez uznanie apelacji
za oczywiście bezzasadną przy jedynie lakonicznym odniesieniu się do
części zarzutów apelacji i nierozpoznaniu części zarzutów w ogóle.
Odwołując się do przedstawionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie
w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu
w L. do ponownego rozpoznania.
Prokurator wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie zarzuty w
niej zawarte można uznać za trafne.
4
Jako bezzasadny jawi się zarzut zawarty w pkt 2 kasacji. Skarżący
zdaje się nie dostrzegać, że sąd odwoławczy odnosząc się do stosownego
zarzutu apelacyjnego stwierdził, iż czynność, którą podjął skazany (skierowanie
patrolu na miejsce rzekomej kolizji) mieściła się w jego uprawnieniach.
Nie ulega więc wątpliwości, że skazany pełniąc służbę jako oficer
dyżurny, miał prawo, a nawet obowiązek skierowania na miejsce kolizji
drogowej patrolu policyjnego. Kwestia ta, zgodnie z trafną oceną Sądu odwoławczego,
nie wymagała więc dalszego dowodzenia. Oddalenie wniosków
dowodowych dotyczących tych okoliczności w oparciu o przepis art.
170 § 1 pkt 2 k.p.k. było więc całkowicie zasadne. Oczywiste jest także, że
nie ma jakichkolwiek podstaw, by w nawiązaniu do rozważanej kwestii formułować
zarzut obrazy art. 457 § 3 k.p.k. Argumenty zawarte w uzasadnieniu
wyroku Sądu odwoławczego odnoszą się wprost do zawartego w
apelacji zarzutu obrazy prawa materialnego, łączonego przez skarżącego z
działaniem skazanego w ramach uprawnień, nie sposób zatem uznać, by w
tym aspekcie Sąd Okręgowy nie wskazał w uzasadnieniu swojego orzeczenia
dlaczego zarzuty i wnioski apelacji uznał za niezasadne. Warto w
tym miejscu zauważyć, że rozważając kwestię odpowiedzialności skazanego
za występek z art. 231 § 2 k.k. Sąd zasadnie stwierdził, że przekroczenie
przez skazanego uprawnień łączyć należy z jego działaniem w ramach
przestępczego porozumienia. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o Policji,
czynności operacyjno – rozpoznawcze, dochodzeniowo – śledcze i administracyjno
– porządkowe Policja wykonuje w celu rozpoznania, zapobiegania
i wykrywania przestępstw i wykroczeń. Przekroczenie uprawnień może
polegać m.in. na podjęciu działania w ramach kompetencji, lecz niezgodnie
z prawnymi warunkami podjętej przez funkcjonariusza policji czynności.
Jak już wspomniano, skazany wysłał patrol drogowy na miejsce rzekomej
kolizji, działając w ramach przysługującego mu uprawnienia. Działanie to
wykraczało jednak poza uwarunkowania prawne wynikające z przywołane5
go przepisu ustawy o Policji. Celem działania skazanego nie było przecież
zapewnienie realizacji jednego z wymienionych w art. 14 ust. 1 ustawy o
Policji zadań. Zgodnie z ustaleniami Sądu pierwszej instancji, skazany, w
ramach przestępczego porozumienia, zobowiązał się wysłać na miejsce
zdarzenia „odpowiednich funkcjonariuszy”, tj. takich, którzy nie dociekają
skrupulatnie wszystkich okoliczności kolizji. W realiach rozważanej sprawy
skazany skierował na miejsce zdarzenia funkcjonariuszy, którzy wkrótce
mieli zakończyć służbę. Warto również przypomnieć, że współdziałający
uzgadniali ze skazanym telefonicznie godzinę i miejsce rzekomej kolizji, a
następnie skazany telefonował do jednego z nich, by upewnić się, czy kolizja
i czynności policjantów przebiegły zgodnie z wcześniejszym planem.
Powyższe uwagi nie przesądzają jednak, że przyjęcie, iż skazany swoim
zachowaniem wyczerpał m.in. znamiona występku z art. 231 § 2 k.k. ocenić
można bez jakichkolwiek zastrzeżeń jako trafne.(...)


CYTATPOSTAN
OWIENIE Z DNIA 21 STYCZNIA 2004 R.
IV KK 234/03

Wypowiedź osoby, w której posiadaniu ujawniono przedmioty przestępstwa
w drodze niewymagających sporządzenia protokołu czynności
operacyjno-rozpoznawczych, nie jest tożsama ze złożeniem oświadczenia
w trybie określonym przepisami art. 148 § 2 w zw. z art. 143 § 1 pkt 6
k.p.k., i podlega dowodzeniu przy pomocy innych, niż protokół przeszukania
dowodów, odpowiadających wymogom prawa procesowego.

Przewodniczący: sędzia SN J. Skwierawski.
Sędziowie SN: D. Rysińska (sprawozdawca), R. Sądej.
Prokurator Prokuratury Krajowej: W. Smardzewski.
Sąd Najwyższy w sprawie Marcina J., skazanego z art. 310 § 2 k.k. i
in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie, w dniu 21 stycznia 2004
r., kasacji, wniesionej przez obrońcę, od wyroku Sądu Okręgowego w K. z
dnia 18 lutego 2003 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w
K. z dnia 5 listopada 2001 r.,
o d d a l i ł kasację jako oczywiście bezzasadną (...).
U Z A S A D N I E N I E
Wyrokiem z dnia 5 listopada 2001 r. Sąd Rejonowy w K. uznał oskarżonego
Marcina J. za winnego popełnienia zarzucanych mu przestępstw
kwalifikowanych z art. 310 § 2 k.k.; art. 48 ust. 3 i z art. 44 ust. 2 ustawy z
2
dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 75, poz.
468 ze zm.) w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz z art. 313 § 2 k.k., za które – po
połączeniu orzeczonych za poszczególne czyny kar jednostkowych – wymierzył
mu karę łączną 3 lat pozbawienia wolności i grzywny w wysokości
30 stawek dziennych po 30 zł za każdą z nich.
Wyrok ten został poddany kontroli instancyjnej na skutek wniesionej
na niekorzyść oskarżonego apelacji prokuratora oraz apelacji obrońcy
oskarżonego.
Po rozpoznaniu tych środków odwoławczych, Sąd Okręgowy w K.
wyrokiem z dnia 18 lutego 2003 r. utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.
Od przytaczanego wyroku Sądu Okręgowego, w zakresie utrzymującym
w mocy skazanie Marcina J. za czyn kwalifikowany z art. 310 § 2 k.k.,
obrońca skazanego wywiódł kasację, w której zarzucił:
I. „rażące naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na
treść orzeczenia, polegające na obrazie art. 143 § 1 pkt 6 k.p.k. oraz
art. 148 § 2 k.p.k. w zw. z art. 143 § 1 pkt 6 k.p.k. oraz art. 148 § 2
k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k., przez przyjęcie, iż w sytuacji gdy protokół
czynności procesowej w postaci przeszukania oskarżonego Marcina
J. wyklucza by oskarżony ten składał podczas tej czynności oświadczenie
co do pochodzenia znalezionych przy nim fałszywych banknotów,
dopuszczalne jest przeprowadzenie dowodu w postaci przesłuchania
organu procesowego, przed którym owa czynność miała miejsce,
na okoliczność złożenia takiego oświadczenia i uznania tego
dowodu za wiarygodny, pomimo jego sprzeczności z treścią protokołu
przeszukania”;
II. „rażące naruszenie art. 153 k.p.k., które miało istotny wpływ na treść
orzeczenia, przez przyjęcie, iż polskiemu procesowi karnemu znana
jest instytucja prostowania protokołu czynności procesowej w sposób
nieprzewidziany w w/w przepisie w drodze przesłuchania organu pro3
cesowego wykonującego czynność protokołowaną, dla ustalenia jej
innego przebiegu niż to wynika z treści protokołu sporządzonego
zgodnie z art. 143 § 1 pkt 6 k.p.k.”.
W konkluzji obrońca skazanego Marcina J. wniósł o uchylenie orzeczenia
w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu
w K. do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jest bezzasadna w stopniu oczywistym. Zauważyć
trzeba, że podjęcie jakichkolwiek rozważań co do zasadności prezentowanych
w niej zarzutów miałoby sens wówczas, gdyby argumenty na ich poparcie
istotnie odnosiły się do czynności przeszukania utrwalonej w protokole,
którego ocenie postawiono zarzuty rażącej obrazy przepisów art. 143
§ 1 pkt 6, art. 148 § 2 i art. 153 k.p.k. Zarzuty te jednak całkowicie chybiają
postawionego im celu, o czym świadczy zestawienie następujących faktów,
jakie miały miejsce w postępowaniu przygotowawczym.
W dniu 12 grudnia 1998 r. na jednej z ulic w K., policjanci Robert A. i
Jacek L. podjęli czynność wylegitymowania Marcina J., co do którego powzięli
przekonanie, że jest on poszukiwaną przez policję osobą. Ponieważ
Marcin J. nie okazał im żadnego dokumentu, funkcjonariusze doprowadzili
go do Komisariatu Policji celem sprawdzenia jego tożsamości, a zwłaszcza
skontrolowania, czy nie ma on przy sobie dokumentów. Już w komisariacie,
w trakcie wykonywania powyższych czynności, które polegały na opróżnianiu
przez oskarżonego kieszeni i kontrolowaniu jego ubrania, wyszło na
jaw, że ma on przy sobie, w wewnętrznej kieszeni kurtki, torbę reklamową z
zawartością paczek z nowymi banknotami o nominałach 50-złotowych.
Wówczas wymienieni policjanci przywołali oficera wykonującego czynności
procesowe Adama B., który w asyście biegłego z zakresu daktyloskopii Jana
S. oraz policjantów Roberta P. i Jacka L., przeprowadził przeszukanie
Marcina J. W sporządzonym protokole przeszukania odnotowano, że przy
4
oskarżonym odnaleziono 1 banknot 100-złotowy oraz 361 banknotów 50-
złotowych (o powtarzających się numerach), które spisano i przeliczono, a
oprócz tego, pieniądze w różnych nominałach oraz 2 foliowe opakowania z
zawartością nieustalonej substancji (która okazała się być substancją narkotyczną),
nadto dwa telefony komórkowe oraz kartki z zapiskami. Żaden z
uczestników czynności przeszukania nie zgłosił zastrzeżeń do treści sporządzonego
z niej protokołu, przy czym przeszukiwany nie złożył wówczas
żadnego oświadczenia co do zakwestionowanych przy nim przedmiotów.
Oświadczenie takie Marcin J. złożył jednak przed rozpoczęciem opisanej
wyżej czynności, tj. wówczas, gdy policjanci Robert A. i Jacek L. odkryli,
że oskarżony jest w posiadaniu torby z banknotami. W tej kwestii
przeprowadzono w sprawie dowody w postaci zeznań wymienionych policjantów,
jak również przesłuchano Marcina J. Wszystkie wskazane osoby
zgodnie opisały okoliczności dotyczące legitymowania oskarżonego, doprowadzenia
go do Komisariatu i ujawnienia paczki z banknotami, a także
związane z faktem wypowiedzenia się przez oskarżonego w przedmiocie
ujawnionych banknotów. Spór w sprawie budziła jedynie treść owego
oświadczenia (w myśl słów Jacka L. i Roberta A. – Marcin J. oznajmił, że
posiadane pieniądze to falsyfikaty, ten ostatni zaś twierdził, że mówił o „lewym”,
tj. przestępczym – z nielegalnych interesów lub długów – pochodzeniu
pieniędzy).
W tym stanie rzeczy staje się oczywiste, iż zarzuty kasacji sprowadzające
się do twierdzenia, iż w sprawie przeprowadzono wskazane wyżej
dowody, by wykazać wyszczególnioną przez skarżącego okoliczność w
odmienny sposób, niż podany w protokole przeszukania, są całkowicie
chybione. Jest rzeczą charakterystyczną, że sporządzający protokół przeszukania
świadek Adam B. zeznał, iż treść tego dokumentu oddaje rzeczywisty
przebieg przeprowadzonego przeszukania, bowiem oskarżony
istotnie nie złożył żadnego oświadczenia w trakcie tej czynności. Podobnie
5
zresztą protokół ten (także protokół zatrzymania) nie zawiera opisu okoliczności,
które wiązały się z próbami ustalenia tożsamości oskarżonego,
jakie zostały podjęte przez policjantów Roberta A. i Jacka L.; miały one
bowiem miejsce (na ulicy i w komisariacie) przed przystąpieniem do opisywanej
czynności procesowej. Tych też właśnie okoliczności, związanych z
– ujętymi w notatce urzędowej – czynnościami przeprowadzonymi w sposób
pozaprocesowy, dotyczyły zeznania Roberta A. i Jacka L. oraz wyjaśnienia
oskarżonego. Przy pomocy wymienionych dowodów przebieg poprzedzających
przeszukanie czynności o charakterze operacyjnorozpoznawczym
(legitymowania w celu ustalenia tożsamości, dokonania
kontroli osobistej, vide art. 14 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy o
Policji, Dz. U. 2002 r., Nr 7, poz. 58) nabrał procesowego kształtu. A zatem,
czynności procesowe o charakterze dowodowym (odebranie zeznań, wyjaśnień),
przeprowadzone w zgodzie z przepisami procesu karnego (w tym,
przy respektowaniu treści art. 174 k.p.k.), utrwaliły w protokołach przesłuchań
przebieg opisywanych w nich zdarzeń tak, jak w protokole przeszukania
utrwalono przebieg tej czynności. W tej sytuacji nie sposób twierdzić
– jak czyni to skarżący, że doszło do „przesłuchania organu procesowego
wykonującego czynność protokołowaną dla ustalenia jej innego przebiegu,
niż to wynika z treści protokołu”, skoro wskazana przez obrońcę część zeznań
Jacka L. i zeznania Roberta A. (jak również wyjaśnienia oskarżonego)
nie odnosiły się do przebiegu tej czynności, lecz do zdarzeń ją poprzedzających.
Z kolei fakt, że torba z pieniędzmi była już ujawniona w chwili rozpoczęcia
protokołowania czynności procesowej, w trakcie której dokonano
przeliczenia i spisania znajdujących się w niej banknotów, nie uprawnia do
przyjęcia prezentowanego w sprawie wnioskowania, iż do przeprowadzenia
czynności przeszukania doszło faktycznie wcześniej. Na tle niespornych
realiów sprawy nie ulega bowiem wątpliwości, że konieczność przeprowa6
dzenia przeszukania została dopiero wywołana ujawnieniem owej torby (i
powzięciem uzasadnionego podejrzenia o popełnieniu przestępstwa związanego
z posiadaniem sfałszowanych pieniędzy), jaki to fakt (i towarzyszące
mu okoliczności) zaistniał niejako przypadkowo w trakcie podejmowania
innych, wskazanych wyżej czynności pozaprocesowych, związanych z weryfikowaniem
tożsamości oskarżonego,jako osoby poszukiwanej przez organy
ścigania. Jakiekolwiek ewentualne zastrzeżenia zarówno co do podstaw
czy sposobu przeprowadzenia przez policjantów kontroli osobistej
(por. w szczególności przepisy rozdz. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z
dnia 17 września 1990 r. w sprawie trybu legitymowania, zatrzymywania
osób, dokonywania kontroli osobistej oraz przeglądania bagaży i sprawdzania
ładunku przez policjantów – Dz. U. Nr 70, poz. 409 ze zm.), jak i co
do samej treści unormowania art. 15 ust. 1 pkt 5 ustawy o Policji, który to
przepis nie wymaga sporządzenia protokołu dla wskazanych w nim – zbliżonych
wszak do przeszukania – czynności kontrolnych, nie zmieniają
oceny w kwestii, tak skuteczności przeprowadzonej w sprawie czynności,
jak i możliwości (a nawet konieczności) pozyskania w sposób zgodny z
prawem dowodów co do przebiegu i towarzyszących owej kontroli okoliczności.
Niewątpliwie do okoliczności tych należy także słowna reakcja kontrolowanego
na sytuację związaną z wykryciem u niego przedmiotów przestępstwa.
Tym samym niczym nieuprawnione jest stanowisko skarżącego, wiążące
kwestię dowodzenia wypowiedzi Marcina J. w przedmiocie ujawnionych
przy nim sfałszowanych pieniędzy z dokumentem w postaci protokołu
procesowej czynności przeszukania. Podkreślić bowiem trzeba, że wypowiedź
osoby, w której posiadaniu ujawniono przedmioty przestępstwa w
drodze niewymagających sporządzenia protokołu czynności operacyjnorozpoznawczych,
nie jest tożsama ze złożeniem oświadczenia w trybie
określonym przepisami art. 148 § 2 w zw. z art. 143 § 1 pkt 6 k.p.k , i pod7
lega dowodzeniu przy pomocy innych, niż protokół przeszukania dowodów,
odpowiadających wymogom prawa procesowego. Objęcie generalnym zakazem
dowodowym treści takiej wypowiedzi nie znajduje przy tym żadnych
podstaw prawnych. Idąc zaś tokiem rozumowania obrońcy, należałoby postawić
pod znakiem zapytania możliwość dowodzenia jakichkolwiek, istotnych
dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, związanych z wykryciem popełnienia
przestępstwa przy pomocy, należących do ustawowych zadań
Policji, czynności operacyjnych. Nie sposób byłoby bowiem dopuścić możliwość
czynienia ustaleń co do faktów związanych, przykładowo, z ujęciem
sprawcy na gorącym uczynku popełnienia przestępstwa, z pościgiem za
nim i ujawnieniem porzuconych lub znajdujących się przy nim przedmiotów
przestępstwa, przy jednoczesnym braku możliwości dowodzenia faktów
związanych z zachowaniem ujętego, w tym z jego wypowiedziami co do
tych przedmiotów. Taki też brak konsekwencji zaprezentował autor kasacji,
który nie kwestionował możliwości przeprowadzenia dowodów z zeznań
policjantów i wyjaśnień oskarżonego co do okoliczności związanych z ustalaniem
tożsamości oskarżonego, a jedynie dotyczących jego słownej reakcji
na fakt wykrycia przy nim przedmiotów przestępstwa.
Obowiązkiem orzekającego w niniejszej sprawie sądu, było zatem
dokonanie oceny tak przeprowadzonych – na okoliczności poprzedzającej
procesową czynność przeszukania – dowodów, których nie dotyczył żaden
z uwidocznionych w przepisach Kodeksu postępowania karnego zakazów.
Ich pominięcie prowadziłoby do oparcia orzeczenia na niepełnych ustaleniach
faktycznych, sprzecznie z obowiązującymi w polskim procesie karnym
zasadami swobodnej oceny dowodów i prawdy materialnej, które nakładają
na sąd obowiązek czynienia ustaleń zgodnych z rzeczywistością.
Z tych wszystkich względów, uznając za bezprzedmiotowe odnoszenie
się do sformułowanych w kasacji zarzutów rażącej obrazy przepisów
8
prawa procesowego, postawionych w odniesieniu do protokołu czynności
przeszukania, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

#12 Gość_-praw-tomek907

Gość_-praw-tomek907
  • Goście

Napisano 16 styczeń 2009 - 10:59

Witam. Tytuł pracy brzmi "wykorzystanie osobowych źródeł informacji w postępowaniu karnym" interesuje mnie podział osobowych źródeł informacji , definicja takiego źródła, kim jest funkcjonariusz prowadzący takie źródło, a kim funkcjonariusz działający pod przykrywką, dokumentowanie takich czynności , wprowadzenie do postępowania przygotowawczego informacji uzyskanych od źródła.

#13 Gość_-praw-pasjonat

Gość_-praw-pasjonat
  • Goście

Napisano 27 styczeń 2009 - 22:14

Należy szukać w google i biblioteka.


CYTATUSTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny.

CYTATArt. 10. § 1. Na zasadach określonych w tym kodeksie odpowiada ten, kto popełnia czyn zabroniony po ukończeniu 17 lat.
§ 2. Nieletni, który po ukończeniu 15 lat dopuszcza się czynu zabronionego określonego w art. 134, art. 148§ 1, 2 lub 3, art. 156 § 1 lub 3, art. 163 § 1 lub 3, art. 166, art. 173 § 1 lub 3, art. 197 § 3, art. 252 § 1 lub 2 oraz w art. 280, może odpowiadać na zasadach określonych w tym kodeksie, jeżeli okoliczności sprawy oraz stopień rozwoju sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste za tym przemawiają, a w szczególności, jeżeli poprzednio stosowane środki wychowawcze lub poprawcze okazały się bezskuteczne.
§ 3. W wypadku określonym w § 2 orzeczona kara nie może przekroczyć dwóch trzecich górnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego za przypisane sprawcy przestępstwo; sąd może zastosować także nadzwyczajne złagodzenie kary.
§ 4. W stosunku do sprawcy, który popełnił występek po ukończeniu lat 17, lecz przed ukończeniem lat 18, sąd zamiast kary stosuje środki wychowawcze, lecznicze albo poprawcze przewidziane dla nieletnich, jeżeli okoliczności sprawy oraz stopień rozwoju sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste za tym przemawiają.

#14 Gość_-praw-kasmira

Gość_-praw-kasmira
  • Goście

Napisano 27 styczeń 2009 - 22:02

dzieki skorzystam, tylko że potrzebuje coś o przestępczości, literatura jest dla mnie problemem i rozdziały bo nie wiem jak ma spis wyglądać do tego tematu:)

#15 Gość_-praw-pasjonat

Gość_-praw-pasjonat
  • Goście

Napisano 27 styczeń 2009 - 21:52

Do konspektu może pomóc ustawa z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich.

Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich

Dz.U.01.90.1009 ROZPORZĄDZENIE MINISTRA SPRAWIEDLIWOŚCI
z dnia 14 sierpnia 2001 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad ustalania kosztów postępowania w sprawach nieletnich. (Dz. U. z dnia 31 sierpnia 2001 r.)

#16 Gość_-praw-kasmira

Gość_-praw-kasmira
  • Goście

Napisano 27 styczeń 2009 - 21:28

witam! może ktoś z was pisze lub pisał prace na temat przestępczości nieletnich??? potrzebuje pomocy w wyborze literatury i szczerze mówiąc konspektu pracy bo nie bardzo wiem jak się do tego zabrac. z góry dzięki za pomoc:)

#17 Gość_-praw-pasjonat

Gość_-praw-pasjonat
  • Goście

Napisano 28 styczeń 2009 - 18:27

Zawsze służę uprzejmie pomocą.

#18 Gość_-praw-kasmira

Gość_-praw-kasmira
  • Goście

Napisano 28 styczeń 2009 - 17:51

super że się cieszysz... a jakby co to się do Ciebie zgłosze;)

#19 Gość_-praw-pasjonat

Gość_-praw-pasjonat
  • Goście

Napisano 28 styczeń 2009 - 17:39

Cieszę się z tego. ;-)

#20 Gość_-praw-kasmira

Gość_-praw-kasmira
  • Goście

Napisano 28 styczeń 2009 - 16:06

oki "pasjonat" nie marudzimy! przekonałeś mnie:)



Dodaj odpowiedź



  


Użytkownicy przeglądający ten temat: 0

0 użytkowników, 0 gości, 0 anonimowych

Ostatnio dodane tematy