Skocz do zawartości


wezwanie policji - zasadność interwencji


13 odpowiedzi w tym temacie

#1 Gość_-praw-123123

Gość_-praw-123123
  • Goście

Napisano 20 kwiecień 2010 - 18:40

Proszę o wyjaśnienie w jaki sposób mogę dowiedzieć się dlaczego została wezwana policja na interwencję do domu, tzn.
do wynajmowanego mieszkania próbował wejść (moim zdaniem: włamać się) właściciel mieszkania,
najemca nie zgadzał się na spotkanie, właściciel był w tym mieszkaniu i rozmawiał z najemcą kilka dni wcześniej, wyszedł zadowolony, wszystko było w porządku,
kilka dni później właściciel wysłał sms'a z prośbą o spotkanie,
najemca nie zdążył odpisać na sms'a wysłanego przez właściciela mieszkania, kiedy ten postanowił sam wejść do środka, przyszedł około godzinę po wysłaniu tego sms'a i nie czekając na odpowiedź próbował otworzyć swoimi kluczami drzwi wynajmowanego mieszkania, sądząc że nikogo nie ma w mieszkaniu (najemca nie reagował na pukanie do drzwi),
po około pół godzinie wezwał policję,
najemca otworzył drzwi od razu, wpuścił policjantów do środka, pytał się o przyczynę interwencji kilkukrotnie i nie uzyskał odpowiedzi,
po kilku dniach złożył pismo na komendzie policji z prośbą o podanie przyczyny, dostał pismo z całkowitym brakiem wyjaśnienia,
w jaki sposób można uzyskać, najlepiej uwierzytelniony, tzn. taki którego potem można by użyć w procesie, odpis z takiego wezwania, tzn.
jak uzyskać informację dlaczego została wezwana policja,
czy można uzyskać treść takiego zgłoszenia telefonicznego?
treść tego wezwania ma być podstawą do skierowania sprawy do sądu grodzkiego o nieuzasadnione wezwanie policji

bardzo proszę o odpowiedź czy można samemu wnieść pozew do sądu w oparciu o taką informację z policji,

(najemca zamierza wytoczyć osobny proces właścicielowi, doszło do kilku oszustw ze strony tego człowieka, który teraz między innymi próbuje "udowodnić" nieuczciwość najemcy - oczywiście to nieprawdziwe twierdzenie najemca jest w stanie udowodnić)

#2 Gość_-praw-lesio24

Gość_-praw-lesio24
  • Goście

Napisano 23 kwiecień 2010 - 00:30

jezeli doszło do bezpodstawnej interwencji Policji, to Policja sama z urzedu , skieruje wniosek o ukaranie do Sadu.

#3 Gość_-praw-123123

Gość_-praw-123123
  • Goście

Napisano 24 kwiecień 2010 - 12:44

1. jak można dowiedzieć się co ustaliła policja? nie wyjaśniono tak naprawdę, że ten człowiek nie miał prawa wzywać policji
2. policja ma obowiązek podania przyczyny interwencji, tutaj tego nie zrobiono, dlatego pytanie: w jaki sposób uzyskać taką odpowiedź?
3. być może nie można uzyskać dokładnej treści takiego zgłoszenia telefonicznego, ale na prawdę nie muszą podawać przyczyny interwencji? muszą przecież udzielić wyjaśnień
4. policja powinna spisać dane wszystkich osób biorących w zdarzeniu, nie zrobili tego, w jaki sposób można domagać się potwierdzenia na piśmie stwierdzającego fakt uczestnictwa w tym "spotkaniu"? dodam: dane tych osób można bardzo łatwo ustalić, nawet bez spisania ich danych podczas zdarzenia,
5. czy osoba prywatna, a dokładnie ten człowiek na którym próbowano coś wymusić, jednocześnie bezpodstawnie go oskarżając, nie może skierować sprawy do sądu? być może nie do grodzkiego, ale musi być taka możliwość,

kilka dni później najemca składają pismo z tym pytaniem (o przyczynę) uzyskał od policjanta dyżurnego "informację":
"właściciel może wszystko", to przecież bzdura, właściciel jest nieuczciwy, zrobił jeszcze kilka innych rzeczy, dlatego ważne jest jasne stwierdzenie, że nie miał prawa wzywać policji

#4 Gość_-praw-pasjonat

Gość_-praw-pasjonat
  • Goście

Napisano 24 kwiecień 2010 - 14:21

Interwencja mogła być zasadny, gdyż nie wiedział dlaczego nie otwiera drzwi.

#5 Gość_-praw-123123

Gość_-praw-123123
  • Goście

Napisano 24 kwiecień 2010 - 21:52

CYTAT(Pasjonat @ 24.04.2010, 12:21) Interwencja mogła być zasadny, gdyż nie wiedział dlaczego nie otwiera dzwi.
interwencja na pewno nie była zasadna,
kiedy próbujesz umówić się na spotkanie to czekasz na odpowiedź,
ten człowiek wysłał sms'a z propozycją spotkania w jakimś dniu i przed uzyskaniem odpowiedzi i przed wyznaczonym przez siebie czasem przyszedł do mieszkania,
NIE BYŁO PODSTAW DO INTERWENCJI,
pytanie zawierało nie problem do rozważań na temat zasadności wezwania a prośbę o wyjaśnienie jak uzyskać takie informacje,
które policja ma OBOWIĄZEK podać zaraz potem jak powie "dzień dobry"
to jest OBOWIĄZEK, nie wypełnienie go określa KODEKS KARNY

#6 Gość_-praw-lesio24

Gość_-praw-lesio24
  • Goście

Napisano 24 kwiecień 2010 - 22:31

W którym miejscu w Kodeksie Karnym jest podany ten obowiązek Policji ?!

#7 Gość_-praw-123123

Gość_-praw-123123
  • Goście

Napisano 25 kwiecień 2010 - 08:49

CYTAT(lesio24 @ 24.04.2010, 20:31) W którym miejscu w Kodeksie Karnym jest podany ten obowiązek Policji ?!
art.231
teraz pewnie padnie pytanie: "a jakie są obowiązki policji?"

nie chcesz odpowiedzieć na pytanie - nie odpowiadaj,
jeżeli jesteś rzecznikiem policji - przenieś się na forum z problemami pracowników tej służby
ta sama "firma" próbował "radzić" że nie ma sensu robić cokolwiek bo: "właściciel może wszystko"
a jak to się ma z policją, też jest taka zasada?

padło kilka prostych pytań, nie ma odpowiedzi, jest za to aktywność w postaci tworzenia frontu obrony policjanta

#8 Gość_-praw-pasjonat

Gość_-praw-pasjonat
  • Goście

Napisano 25 kwiecień 2010 - 14:41

Sytuacja jest niejasna. Trudno o oceniać motywów i zamiaru wzywającego policję. Jednak w kontekście sytuacyjnym daleki byłbym osobiście od karania wzywającego- wszystko zależy jednak jak ów wzywający będzie się tłumaczył. Mógł się naawet obawiać, że osoba nie żyje, czy doszło do przestępstwa- ma wówczas takowe prawa o ile jest o tym wewnętrznie nawet przekonany lub ma takowe podejrzenia. Nie ma złotej odpowiedzi na ogólne pytania, gdyż w takich mało konkretnych sprawach (nie doszło do przestępstwa) wszystko zależy naawet od tłumaczanie się danej osoby (jedno zdanie może zmieniać obraz sprawy). Co do uprawnień policji i wchodzenia do mieszkania to zawsze możemy nie wpuścić, chyba, że przedstawią nakaz kierownika jednostki policji czy postanowienie sądu lub prokuratora o przeszukaniu na konkretny numer mieszkania. Inną sytuacją znów jest wejścia na okazanie legitymacji w przypadach nagłych, niecierpiących zwłoki np. zagrożenie życia, czy popełnienie ciężkiego przestępstwa w mieszkania, gdzie zwłoka może prowadzić do zatarcia śladów. Skoro nie przeprowadzali przeszukania to zapewne trzeba traktować to w ten sposób, że byli przekonani, że mogło dojść do przestępstwa.

CYTAT Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 26 lipca 2005 r. w sprawie sposobu postępowania przy wykonywaniu niektórych uprawnień policjantów (Dz. U. z dnia 29 lipca 2005 r.)

CYTAT Przepisy ogólne

CYTAT§ 1. Rozporządzenie określa sposób postępowania oraz wzory dokumentów stosowanych przy wykonywaniu przez policjantów uprawnień określonych w art. 15 ust. 1 pkt 1, 2a, 3, 3a lit. b, pkt 3b, 5, 5a, 6 i 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, zwanej dalej "ustawą":
1) legitymowania osób w celu ustalenia ich tożsamości;
2) zatrzymywania osób:
a) pozbawionych wolności, które na podstawie zezwolenia właściwego organu opuściły areszt śledczy albo zakład karny i w wyznaczonym terminie nie powróciły do niego,
stwarzających w sposób oczywisty bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego, a także dla mienia;
3) pobierania od osób wymazu ze śluzówki policzków w celu identyfikacji osób o nieustalonej tożsamości oraz osób usiłujących ukryć swoją tożsamość, jeżeli ustalenie tożsamości w inny sposób nie jest możliwe;
4) pobierania materiału biologicznego ze zwłok ludzkich o nieustalonej tożsamości;
5) dokonywania kontroli osobistej, a także przeglądania zawartości bagaży i sprawdzania ładunku w portach i na dworcach oraz w środkach transportu lądowego, powietrznego i wodnego, w razie istnienia uzasadnionego podejrzenia popełnienia czynu zabronionego pod groźbą kary;
6) obserwowania i rejestrowania przy użyciu środków technicznych obrazu zdarzeń w miejscach publicznych, a w przypadku czynności operacyjno-rozpoznawczych i administracyjno-porządkowych podejmowanych na podstawie ustawy - także i dźwięku towarzyszącego tym zdarzeniom;
7) żądania niezbędnej pomocy od instytucji państwowych, organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego oraz jednostek gospodarczych prowadzących działalność w zakresie użyteczności publicznej, a także zwracania się o niezbędną pomoc do innych jednostek gospodarczych i organizacji społecznych, w zakresie obowiązujących przepisów prawa;
8) zwracania się w nagłych wypadkach do każdej osoby o udzielenie doraźnej pomocy, w ramach obowiązujących przepisów prawa.

CYTAT§ 2. 1. Policjant, który przystępuje do czynności służbowych związanych z wykonywaniem uprawnień określonych w § 1 pkt 1-3, 5, 7 i 8, jest obowiązany podać swój stopień, imię i nazwisko w sposób umożliwiający odnotowanie tych danych, a także podstawę prawną i przyczynę podjęcia czynności służbowej.
2. Policjant nie umundurowany przy wykonywaniu uprawnień, o których mowa w ust. 1, innych niż określone w art. 61 ustawy, okazuje ponadto legitymację służbową, a na żądanie osoby, wobec której podjęto wykonywanie tych uprawnień, umożliwia odnotowanie danych w niej zawartych.
3. Po zakończeniu wykonywania czynności służbowych, o których mowa w § 1 pkt 1-3 i 5, policjant ustnie informuje osobę, wobec której czynności te podjęto, o prawie złożenia zażalenia do właściwego miejscowo prokuratora na sposób przeprowadzenia tych czynności.

CYTAT Legitymowanie osób

CYTAT§ 4. Policjant ustala tożsamość osoby legitymowanej na podstawie:
1) dowodu osobistego;
2) paszportu;
3) zagranicznego dokumentu tożsamości;
4) innego nie budzącego wątpliwości dokumentu zaopatrzonego w fotografię i oznaczonego numerem lub serią;
5) oświadczenia innej osoby, której tożsamość została ustalona na podstawie dokumentów, o których mowa w pkt 1-4.

CYTAT§ 5. 1. W przypadku legitymowania osoby znajdującej się w pojeździe, policjant może, ze względów bezpieczeństwa, żądać opuszczenia pojazdu przez tę osobę oraz inne osoby znajdujące się w pojeździe.
2. W przypadku następującego bezpośrednio po sobie legitymowania z tej samej przyczyny kolejnych osób znajdujących się w pobliżu, policjant umundurowany jednokrotnie wykonuje czynności określone w § 2 ust. 1 i 3, łącznie wobec wszystkich tych osób.

CYTAT§ 6. Policjant może odstąpić od legitymowania osoby, która jest mu znana osobiście.

CYTAT§ 7. Policjant dokumentuje legitymowanie osoby w notatniku służbowym lub na odpowiednim nośniku technicznym albo w notatce służbowej, określając datę, czas, miejsce i przyczynę legitymowania oraz następujące dane osoby legitymowanej:
1) imię (imiona) i nazwisko oraz adres zamieszkania lub pobytu;
2) numer PESEL, a w przypadku braku informacji o numerze PESEL: datę i miejsce urodzenia oraz imiona rodziców i nazwisko rodowe;
3) rodzaj i cechy identyfikacyjne dokumentu, na podstawie którego ustalono tożsamość osoby legitymowanej.

CYTATUSTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (tekst. jedn. Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ze zm).

CYTATRozdział 25
Zatrzymanie rzeczy. Przeszukanie

CYTATArt. 217.
§ 1. Rzeczy mogące stanowić dowód w sprawie lub podlegające zajęciu w celu zabezpieczenia
kar majątkowych, środków karnych o charakterze majątkowym
albo roszczeń o naprawienie szkody należy wydać na żądanie sądu lub prokuratora,
a w wypadkach nie cierpiących zwłoki - także na żądanie Policji lub innego
uprawnionego organu.
§ 2. Osobę mającą rzecz podlegającą wydaniu wzywa się do wydania jej dobrowolnie.
§ 3. W razie zatrzymania rzeczy stosuje się odpowiednio przepis art. 228. Protokołu
można nie sporządzać, jeżeli rzecz załącza się do akt sprawy.
§ 4. Jeżeli wydania żąda Policja albo inny uprawniony organ działający we własnym
zakresie, osoba, która rzecz wyda, ma prawo niezwłocznie złożyć wniosek
o sporządzenie i doręczenie jej postanowienia sądu lub prokuratora o zatwierdzeniu
zatrzymania, o czym należy ją pouczyć. Doręczenie powinno nastąpić
w terminie 14 dni od zatrzymania rzeczy.
§ 5. W razie odmowy dobrowolnego wydania rzeczy można przeprowadzić jej odebranie.
Przepisy art. 220 § 3 i art. 229 stosuje się odpowiednio.
Art. 218.
§1. Urzędy, instytucje i podmioty prowadzące działalność w dziedzinie poczty lub
działalność telekomunikacyjną, urzędy celne oraz instytucje i przedsiębiorstwa
transportowe obowiązane są wydać sądowi lub prokuratorowi, na żądanie zawarte
w postanowieniu, korespondencję i przesyłki oraz dane, o których mowa
w art. 180c i 180d ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne
(Dz. U. Nr 171, poz. 1800, z późn. zm.1)), jeżeli mają znaczenie dla toczącego
się postępowania. Tylko sąd lub prokurator mają prawo je otwierać lub zarządzić
ich otwarcie.
§ 2. Postanowienie, o którym mowa w § 1, doręcza się adresatom korespondencji
oraz abonentowi telefonu lub nadawcy, którego wykaz połączeń lub innych
przekazów informacji został wydany. Doręczenie postanowienia może być odroczone
na czas oznaczony, niezbędny ze względu na dobro sprawy, lecz nie
później niż do czasu prawomocnego zakończenia postępowania.
§ 3. Pozbawioną znaczenia dla postępowania karnego korespondencję i przesyłki
należy niezwłocznie zwrócić właściwym urzędom, instytucjom lub przedsiębiorstwom
wymienionym w § 1.
Art. 218a.
§ 1. Urzędy, instytucje i podmioty prowadzące działalność telekomunikacyjną
obowiązane są niezwłocznie zabezpieczyć, na żądanie sądu lub prokuratora
zawarte w postanowieniu, na czas określony, nieprzekraczający jednak 90 dni,
dane informatyczne przechowywane w urządzeniach zawierających te dane na
nośniku lub w systemie informatycznym. Przepis art. 218 § 2 zdanie drugie
stosuje się odpowiednio.
§ 2. Pozbawione znaczenia dla postępowania karnego dane informatyczne, o których
mowa w § 1, należy niezwłocznie zwolnić spod zabezpieczenia.
Art. 218b.
Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw łączności,
Ministrem Obrony Narodowej oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych
określi, w drodze rozporządzenia, sposób technicznego przygotowania systemów
i sieci służących do przekazywania informacji - do gromadzenia danych, o których
mowa w art. 218 § 1, niestanowiących treści rozmowy telefonicznej lub innego
przekazu informacji, a także sposoby zabezpieczania danych informatycznych w
urządzeniach zawierających te dane oraz w systemach i na informatycznych nośnikach
danych, mając na uwadze konieczność zabezpieczenia tych danych przed ich
utratą, zniekształceniem lub nieuprawnionym ujawnieniem.
1) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 273, poz. 2703, z 2005 r. Nr
163, poz. 1362 i Nr 267, poz. 2258, z 2006 r. Nr 12, poz. 66, Nr 104, poz. 708 i 711, Nr 170, poz.
1217, Nr 220, poz. 1600, Nr 235, poz. 1700 i Nr 249, poz. 1834, z 2007 r. Nr 23, poz. 137, Nr 50,
poz. 331 i Nr 82 poz. 556, z 2008 r. Nr 17, poz. 101, Nr 227, poz. 1505 oraz z 2009 r. Nr 11, poz.
59, Nr 18, poz. 97 i Nr 85, poz. 716.
Art. 219.
§ 1. W celu wykrycia lub zatrzymania albo przymusowego doprowadzenia osoby
podejrzanej, a także w celu znalezienia rzeczy mogących stanowić dowód w
sprawie lub podlegających zajęciu w postępowaniu karnym, można dokonać
przeszukania pomieszczeń i innych miejsc, jeżeli istnieją uzasadnione podstawy
do przypuszczenia, że osoba podejrzana lub wymienione rzeczy tam się
znajdują.
§ 2. W celu znalezienia rzeczy wymienionych w § 1 i pod warunkiem określonym
w tym przepisie można też dokonać przeszukania osoby, jej odzieży i podręcznych
przedmiotów.
Art. 220.
§ 1. Przeszukania może dokonać prokurator albo na polecenie sądu lub prokuratora
Policja, a w wypadkach wskazanych w ustawie - także inny organ.
§ 2. Postanowienie sądu lub prokuratora należy okazać osobie, u której przeszukanie
ma być przeprowadzone.
§ 3. W wypadkach nie cierpiących zwłoki, jeżeli postanowienie sądu lub prokuratora
nie mogło zostać wydane, organ dokonujący przeszukania okazuje nakaz
kierownika swojej jednostki lub legitymację służbową, a następnie zwraca się
niezwłocznie do sądu lub prokuratora o zatwierdzenie przeszukania. Postanowienie
sądu lub prokuratora w przedmiocie zatwierdzenia należy doręczyć
osobie, u której dokonano przeszukania, w terminie 7 dni od daty czynności na
zgłoszone do protokołu żądanie tej osoby. O prawie zgłoszenia żądania należy
ją pouczyć.
Art. 221.
§ 1. Przeszukania zamieszkałych pomieszczeń można dokonać w porze nocnej tylko
w wypadkach nie cierpiących zwłoki; za porę nocną uważa się czas od godziny
22 do godziny 6.
§ 2. Przeszukanie rozpoczęte za dnia można prowadzić nadal mimo nastania pory
nocnej.
§ 3. W porze nocnej można przeszukać lokale dostępne w tym czasie dla nieokreślonej
liczby osób albo służące do przechowywania przedmiotów.
Art. 222.
§ 1. Przy rozpoczęciu przeszukania pomieszczenia lub miejsca zamkniętego, należącego
do instytucji państwowej lub samorządowej, należy o zamierzonym
przeszukaniu zawiadomić kierownika tej instytucji lub jego zastępcę albo organ
nadrzędny i dopuścić ich do udziału w czynności.
§ 2. Przeszukanie pomieszczenia zajętego przez wojsko może nastąpić jedynie w
obecności dowódcy lub osoby przez niego wyznaczonej.
Art. 223.
Przeszukania osoby i odzieży na niej należy dokonywać w miarę możności za pośrednictwem
osoby tej samej płci.
Art. 224.
§ 1. Osobę, u której ma nastąpić przeszukanie, należy przed rozpoczęciem czynności
zawiadomić o jej celu i wezwać do wydania poszukiwanych przedmiotów.
§ 2. Podczas przeszukania ma prawo być obecna osoba wymieniona w § 1 oraz
osoba przybrana przez prowadzącego czynność. Ponadto może być obecna
osoba wskazana przez tego, u kogo dokonuje się przeszukania, jeżeli nie uniemożliwia
to przeszukania albo nie utrudnia go w istotny sposób.
§ 3. Jeżeli przy przeszukaniu nie ma na miejscu gospodarza lokalu, należy do przeszukania
przywołać przynajmniej jednego dorosłego domownika lub sąsiada.
Art. 225.
§ 1. Jeżeli kierownik instytucji państwowej lub samorządowej albo też osoba, u której
dokonano zatrzymania rzeczy lub u której przeprowadza się przeszukanie,
oświadczy, że wydane lub znalezione przy przeszukaniu pismo lub inny dokument
zawiera wiadomości objęte tajemnicą państwową, służbową, zawodową
lub inną chronioną ustawą albo ma charakter osobisty, organ przeprowadzający
czynność przekazuje niezwłocznie pismo lub inny dokument bez jego odczytania
prokuratorowi lub sądowi w opieczętowanym opakowaniu.
§ 2. Tryb wskazany w § 1 nie obowiązuje w stosunku do pism lub innych dokumentów,
które dotyczą tajemnicy służbowej, zawodowej lub innej chronionej ustawą,
jeżeli ich posiadaczem jest osoba podejrzana o popełnienie przestępstwa, i
do pism lub innych dokumentów o charakterze osobistym, których jest ona posiadaczem,
autorem lub adresatem.
§ 3. Jeżeli obrońca lub inna osoba, od której żąda się wydania rzeczy lub u której
dokonuje się przeszukania, oświadczy, że wydane lub znalezione w toku przeszukania
pisma lub inne dokumenty obejmują okoliczności związane z wykonywaniem
funkcji obrońcy, organ dokonujący czynności pozostawia te dokumenty
wymienionej osobie bez zapoznawania się z ich treścią lub wyglądem.
Jeżeli jednak oświadczenie osoby nie będącej obrońcą budzi wątpliwości, organ
dokonujący czynności przekazuje te dokumenty z zachowaniem rygorów
określonych w § 1 sądowi, który po zapoznaniu się z dokumentami zwraca je
w całości lub w części, z zachowaniem rygorów określonych w § 1, osobie, od
której je zabrano, albo wydaje postanowienie o ich zatrzymaniu dla celów postępowania.
§ 4. Wydaną, odebraną lub znalezioną w toku przeszukania dokumentację psychiatryczną
organ przeprowadzający czynność przekazuje, z zachowaniem rygorów
określonych w § 1, sądowi lub prokuratorowi.
Art. 226.
W kwestii wykorzystania dokumentów zawierających tajemnicę państwową, służbową
lub zawodową, jako dowodów w postępowaniu karnym, stosuje się odpowiednio
zakazy i ograniczenia określone w art. 178-181. Jednakże w postępowaniu przygotowawczym
o wykorzystaniu, jako dowodów, dokumentów zawierających tajemnicę
lekarską decyduje prokurator.
Art. 227.
Przeszukanie lub zatrzymanie rzeczy powinno być dokonane zgodnie z celem tej
czynności, z zachowaniem umiaru i poszanowania godności osób, których ta czynność
dotyczy, oraz bez wyrządzania niepotrzebnych szkód i dolegliwości.
Art. 228.
§ 1. Przedmioty wydane lub znalezione w czasie przeszukania należy po dokonaniu
oględzin, sporządzeniu spisu i opisu zabrać albo oddać na przechowanie osobie
godnej zaufania z zaznaczeniem obowiązku przedstawienia na każde żądanie
organu prowadzącego postępowanie.
§ 2. Tak samo należy postąpić ze znalezionymi w czasie przeszukania przedmiotami
mogącymi stanowić dowód innego przestępstwa, podlegającymi przepadkowi
lub których posiadanie jest zabronione.
§ 3. Osobom zainteresowanym należy natychmiast wręczyć pokwitowanie stwierdzające,
jakie przedmioty i przez kogo zostały zatrzymane.
Art. 229.
Protokoł zatrzymania rzeczy lub przeszukania powinien, oprócz wymagań wymienionych
w art. 148, zawierać oznaczenie sprawy, z którą zatrzymanie rzeczy lub
przeszukanie ma związek, oraz podanie dokładnej godziny rozpoczęcia i zakończenia
czynności, dokładną listę zatrzymanych rzeczy i w miarę potrzeby ich opis, a
nadto wskazanie polecenia sądu lub prokuratora. Jeżeli polecenie nie zostało uprzednio
wydane, zamieszcza się w protokole wzmiankę o poinformowaniu osoby, u której
czynność przeprowadzono, że na jej wniosek otrzyma postanowienie w przedmiocie
zatwierdzenia czynności.
Art. 230.
§ 1. Jeżeli zatrzymanie rzeczy lub przeszukanie nastąpiło bez uprzedniego polecenia
sądu lub prokuratora, a w ciągu 7 dni od dnia czynności nie nastąpiło jej
zatwierdzenie, należy niezwłocznie zwrócić zatrzymane rzeczy osobie uprawnionej,
chyba że nastąpiło dobrowolne wydanie, a osoba ta nie złożyła wniosku,
o którym mowa w art. 217 § 4.
§ 2. Należy również zwrócić osobie uprawnionej zatrzymane rzeczy niezwłocznie
po stwierdzeniu ich zbędności dla postępowania karnego. Jeżeli wyniknie spór
co do własności rzeczy, a nie ma dostatecznych danych do niezwłocznego rozstrzygnięcia,
odsyła się osoby zainteresowane na drogę procesu cywilnego.
§ 3. Rzeczy, których posiadanie jest zabronione, przekazuje się właściwemu urzędowi
lub instytucji.
Art. 231.
§ 1. Jeżeli powstaje wątpliwość, komu należy wydać zatrzymaną rzecz, sąd lub
prokurator składa ją do depozytu sądowego albo oddaje osobie godnej zaufania
aż do wyjaśnienia uprawnienia do odbioru. Przepisy o likwidacji depozytów i
nie odebranych rzeczy stosuje się odpowiednio.
§ 2. Przedmioty o wartości artystycznej lub historycznej oddaje się na przechowanie
właściwej instytucji.
Art. 232.
§ 1. Przedmioty ulegające szybkiemu zniszczeniu lub takie, których przechowywanie
byłoby połączone z niewspółmiernymi kosztami lub nadmiernymi trudnościami
albo powodowałoby znaczne obniżenie wartości rzeczy, można sprze©
dać bez przetargu za pośrednictwem odpowiedniej jednostki handlowej, z zachowaniem
przepisów o sprzedaży w drodze egzekucji z ruchomości.
§ 2. Uzyskaną kwotę pieniężną przekazuje się do depozytu sądowego.
§ 3. O czasie i warunkach sprzedaży należy w miarę możności zawiadomić oskarżonego
oraz inne zainteresowane osoby.
Art. 232a.
§ 1. Przedmioty i substancje stwarzające niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia,
a w szczególności broń, amunicję, materiały wybuchowe lub łatwopalne, materiały
radioaktywne, substancje trujące, duszące lub parzące, środki odurzające,
substancje psychotropowe lub prekursory, przechowuje się w miejscu i w sposób
zapewniający ich należyte zabezpieczenie.
§ 2. Jeżeli przechowywanie przedmiotów lub substancji, o których mowa w § 1, byłoby
połączone z niewspółmiernymi kosztami lub stanowiło źródło zagrożenia
dla bezpieczeństwa powszechnego, sąd właściwy do rozpoznania sprawy na
wniosek prokuratora może zarządzić ich zniszczenie w całości lub w części.
§ 3. W razie potrzeby przed wydaniem postanowienia zasięga się opinii biegłego.
§ 4. Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej
oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowe zasady i miejsce przechowywania przedmiotów i substancji,
o których mowa w § 1, oraz warunki i sposób ich zniszczenia, mając na
uwadze potrzebę zapewnienia sprawności postępowania i jego koszty.
Art. 233.
Oddając na przechowanie krajowe środki płatnicze lub wartości dewizowe, organ,
przekazując je, określa charakter depozytu i sposób rozporządzenia oddanymi na
przechowanie wartościami.
Art. 234.
Rozporządzenia przedmiotem dokonane po jego odebraniu lub zabezpieczeniu są
bezskuteczne w stosunku do Skarbu Państwa.
Art. 235.
Sąd dokonuje czynności przewidzianych w tym rozdziale w postępowaniu sądowym,
a prokurator w postępowaniu przygotowawczym, chyba że ustawa stanowi inaczej.
(art. 235 niezgodny z Konstytucją w zakresie, w jakim nie przewiduje sądowej kontroli
postanowienia prokuratora o przejściu depozytu na rzecz Skarbu Państwa - wyrok TK
(Dz.U. z 2004 r. Nr 51, poz. 514)
Art. 236.
§ 1. Na postanowienie dotyczące przeszukania i zatrzymania rzeczy oraz na inne
czynności przysługuje zażalenie osobom, których prawa zostały naruszone.
[§ 2. Zażalenie na postanowienie, o którym mowa w § 1, oraz na postanowienie w
przedmiocie dowodów rzeczowych, a także inne czynności prokuratora w toku
postępowania przygotowawczego, rozpoznaje prokurator nadrzędny.]
§ 2 niezgodny z Konstytucją - wyrok TK (Dz.U. z 2008 r. Nr 123, poz. 802) - traci moc z
dn. 12.01.2009 r.
Art. 236a.
Przepisy rozdziału niniejszego stosuje się odpowiednio do dysponenta i użytkownika
urządzenia zawierającego dane informatyczne lub systemu informatycznego, w zakresie
danych przechowywanych w tym urządzeniu lub systemie albo na nośniku
znajdującym się w jego dyspozycji lub użytkowaniu, w tym korespondencji przesyłanej
pocztą elektroniczną.


CYTATROZPORZĄDZENIE MINISTRA SPRAWIEDLIWOŚCI z dnia 27 sierpnia 2007 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. z dnia 18 września 2007 r.)

CYTATDział III

CYTATRozdział 5
Postępowanie dowodowe

CYTATOddział 3

CYTATZatrzymanie rzeczy. Przeszukanie. Dowody rzeczowe
§ 128. Zatrzymaniu w drodze dobrowolnego wydania lub odebrania
albo po uprzednim przeszukaniu podlegają rzeczy mogące stanowić dowód
w sprawie, które:
1) służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa;
2) zachowały na sobie ślady przestępstwa;
3) pochodzą bezpośrednio lub pośrednio z przestępstwa;
4) mogą służyć jako środek dowodowy do wykrycia sprawcy czynu lub
ustalenia przyczyn okoliczności przestępstwa albo których posiadanie bez
zezwolenia jest zabronione.
§ 129. Podejmując decyzję w przedmiocie zatwierdzenia zatrzymania
rzeczy lub przeszukania, prokurator ustala, czy dokonanie przeszukania i
zatrzymania rzeczy na podstawie nakazu kierownika właściwej jednostki
Policji lub legitymacji służbowej jej funkcjonariusza było uzasadnione oraz
czy postanowienie prokuratora o zarządzeniu przeszukania nie mogło być
uprzednio wydane, a także czy czynności te zostały przeprowadzone i
udokumentowane zgodnie z przepisami kpk.
§ 130. W postanowieniu o przeszukaniu lub zatrzymaniu rzeczy
należy podać cel tych czynności, ze wskazaniem osób, które mają być
wykryte lub ujęte, albo przedmiotów, które mają być znalezione lub
zatrzymane, jak również imię, nazwisko i adres osoby (nazwę i adres
instytucji), u której czynności te mają być przeprowadzone, oraz organ
wykonujący czynność.
§ 131. Prokurator kontroluje prawidłowość postępowania z dowodami
rzeczowymi, nie dopuszczając zwłaszcza do:
1) przechowywania ich w prokuraturze bez uprzedniego zarejestrowania;
2) przechowywania w aktach sprawy dowodów rzeczowych w postaci
pieniędzy polskich i zagranicznych, książeczek oszczędnościowych i
czekowych, kart płatniczych oraz papierów wartościowych;
3) przechowywania wartościowych dowodów rzeczowych (pieniędzy
polskich i zagranicznych, kruszców, biżuterii i innych) przez organy
dochodzeniowe;
4) zwrotu osobie uprawnionej dowodu rzeczowego bez należytego
udokumentowania;
5) przekazania sądowi aktu oskarżenia bez dowodów rzeczowych.
§ 132. Prokurator w toku prowadzonego przez siebie postępowania
przygotowawczego, uznając określone przedmioty zatrzymane w trybie, o
którym mowa w § 128, za dowody rzeczowe, niezwłocznie wydaje w tym
przedmiocie postanowienie, w którym wskazuje także miejsce i sposób ich
przechowywania.
§ 133. W sprawie, w której dokonano pobrania lub utrwalenia
materiału, o którym mowa w art. 192a § 1 kpk, prokurator po
wykorzystaniu go wydaje niezwłocznie zarządzenie o usunięciu z akt
sprawy i zniszczeniu pobranego lub utrwalonego materiału, zbędnego dla
postępowania. Z czynności tych sporządza się protokół, który załącza się
do akt sprawy.


CYTAT ZARZĄDZENIE Nr 1426 KOMENDANTA GŁÓWNEGO POLICJI z dnia 23 grudnia 2004 r. w sprawie metodyki wykonywania czynności dochodzeniowo-śledczych przez służby policyjne wyznaczone do wykrywania przestępstw i ścigania ich sprawców
Dział 4
Czynności dowodowe
Rozdział 4
Czynności na miejscu zdarzenia

§ 86
1. Gromadzony w toku oględzin materiał dowodowy należy zabezpieczyć w celu zachowania jego wartości dowodowej. Materiał dowodowy podlega ochronie przed:
1) zatarciem śladów lub ich części;
2) wprowadzeniem materiału przypadkowego, w szczególności śladów pozostawionych przez osoby uczestniczące w oględzinach, a także przeniesieniem materiału z innego miejsca albo sektora oględzin;
3) kontaktem z innym materiałem dowodowym, w tym doprowadzeniem do bezpośredniego kontaktu odzieży zabezpieczonej od pokrzywdzonego i od osoby podejrzanej przez składowanie odzieży razem bez zabezpieczenia, albo pośredniego, w szczególności przez przesłuchiwanie obu osób w tym samym pomieszczeniu lub przewożenie ich tym samym pojazdem przed zabezpieczeniem odzieży.
2. Ochranianie materiału dowodowego przed zanieczyszczeniem należy rozpocząć od chwili podjęcia pierwszych czynności policyjnych na miejscu zdarzenia, kontynuować podczas oględzin miejsca zdarzenia oraz zbierania i zabezpieczania dowodów. Należy używać odzieży ochronnej i środków ochronnych oraz stosować odpowiednie techniki pakowania materiału dowodowego.
3. Zarówno na miejscu prowadzenia oględzin lub innych czynności, jak i w jednostce Policji po zakończeniu czynności materiał dowodowy musi być składowany w odpowiednich warunkach gwarantujących jego ochronę przed uszkodzeniem, zniszczeniem. Zabronione jest dotykanie bez ochrony materiału dowodowego; do badań kryminalistycznych powinien on dotrzeć w stanie niezmienionym, z zastrzeżeniem przepisu art. 207 § 2 k.p.k.
4. W razie prawdopodobieństwa wprowadzenia do materiału dowodowego innego materiału pobiera się materiał kontrolny lub do eliminacji.
§ 87
1. Z oględzin sporządza się protokół, odpowiednią dokumentację techniczną oraz niezbędną dokumentację dodatkową.
2. Podczas sporządzania protokołu oględzin należy przestrzegać następujących zasad:
1) protokół sporządza się na miejscu oględzin; jeżeli protokół jest nieczytelny należy sporządzić jego czytelną kopię i po uwierzytelnieniu oryginał i kopię dołączyć do akt głównych postępowania;
2) miejsce zdarzenia, przedmioty, dokumenty i ślady kryminalistyczne opisuje się w takim stanie, w jakim je zastano w czasie oględzin;
3) w treści protokołu należy używać ujednoliconego nazewnictwa, unikać używania wyrazów wieloznacznych lub niezrozumiałych;
4) w protokole nie wolno zamieszczać wniosków lub przypuszczeń;
5) treść protokołu należy pisać czytelnie, czynność opisać w formie nieosobowej dokonanej, a stan miejsca w czasie teraźniejszym;
6) wszystkie pola formularza protokołu oględzin muszą być wypełnione lub zakreślone.
3. Jeżeli oględziny rzeczy są przeprowadzone bezpośrednio na miejscu zdarzenia, opisuje się ich przebieg w protokole oględzin tego miejsca. Można również sporządzić odrębny protokół oględzin rzeczy.
4. Gdy zachodzi potrzeba wyłączenia przedmiotu lub dokumentu ujawnionego na miejscu zdarzenia, w protokole oględzin miejsca zdarzenia zamieszcza się odpowiednią wzmiankę o przyczynie i celu wyłączenia. Z oględzin tego przedmiotu lub dokumentu sporządza się odrębny protokół oględzin.
5. W przypadkach przestępstw, których skutkiem jest śmierć osoby, sporządza się odrębny protokół oględzin zwłok.
6. Oględziny miejsca zdarzenia drogowego i pojazdu mechanicznego w związku z wypadkiem drogowym dokumentuje się w specjalnych formularzach protokołów do tego przeznaczonych.
7. Dokumentację techniczną do protokołu oględzin mogą stanowić:
1) szkice ogólne, szczegółowe i specjalne, uwzględniające najistotniejsze dane;
2) fotografie ogólnoorientacyjne, sytuacyjne i szczegółowe, przedstawiające miejsce oględzin oraz ujawnione na tym miejscu ślady i przedmioty;
3) nagrania utrwalające obraz lub dźwięk.
8. Do utrwalania przebiegu i wyników oględzin należy także wykorzystywać przeznaczone do tego celu urządzenia i środki techniczne służące do utrwalania obrazu lub dźwięku, w tym urządzenia mechaniczne i elektroniczne typu analogowego lub cyfrowego, w szczególności aparaty fotograficzne, kamery filmowe, kamery wideo, magnetofony, dyktafony.
9. O rodzaju wizualnej dokumentacji sporządzanej podczas oględzin miejsca zdarzenia decyduje prokurator albo kierujący zespołem oględzinowym. Nośnik z nagraniem lub fotografia stanowią załącznik do protokołu oględzin.
10. Przed przystąpieniem do przemieszczania i zabezpieczania dowodów rzeczowych, w tym śladów kryminalistycznych, należy sporządzić plany lub szkice ukazujące ich wzajemne położenie. Kierujący zespołem oględzinowym określa, jak szczegółowe mają być plany i szkice niezbędne dla udokumentowania stanu miejsca oględzin.
11. Dodatkowa dokumentacja z oględzin powinna zawierać w szczególności:
1) wykaz osób uczestniczących w oględzinach, z określeniem ich indywidualnych zadań oraz czasu wejścia i opuszczenia miejsca oględzin, a także opis wymuszonych wkroczeń na obszar oględzin osób spoza zespołu oględzinowego i innych osób, o których mowa w § 77 ust. 1 pkt 4;
2) wstępne informacje o obszarze lub obiekcie oględzin oraz zdarzeniach, jakie zaistniały przed rozpoczęciem oględzin, w tym o przyrządach do ratowania życia lub zdrowia użytych podczas udzielania pomocy medycznej albo do ratowania mienia;
3) obieg wszystkich dowodów rzeczowych, w tym śladów kryminalistycznych, w sposób pozwalający na dokładne ustalenie, gdzie w danej chwili znajdują się poszczególne dowody, w tym ślady, oraz kto i w jakim celu miał z nimi kontakt;
4) sposób przekazania miejsca lub obiektu oględzin uprawnionemu dysponentowi po zakończeniu czynności.
12. Za prowadzenie całości dokumentacji z oględzin miejsca zdarzenia, w szczególności za jej sporządzanie zgodnie z wymaganiami procedury karnej i przyjętymi uzgodnieniami prowadzenia oględzin oraz za jej gromadzenie, odpowiada kierujący zespołem oględzinowym.
Dział 4
Czynności dowodowe
Rozdział 6
Zatrzymanie rzeczy lub danych informatycznych. Przeszukanie osoby, miejsca, systemu informatycznego lub rzeczy
§ 95
W razie konieczności przeprowadzenia zatrzymania rzeczy lub danych informatycznych na podstawie art. 217 § 4 k.p.k. albo przeprowadzenia przeszukania osoby, miejsca, systemu informatycznego na podstawie art. 220 § 3 k.p.k., gdy jest to możliwe, kierownik jednostki Policji wystawia nakaz zatrzymania rzeczy lub danych informatycznych, albo przeszukania, w którym wskazuje:
1) cel czynności ze wskazaniem przedmiotów lub danych informatycznych, które mają być odnalezione lub zatrzymane;
2) dane osoby, która ma być zatrzymana albo przymusowo doprowadzona - w przypadku przeszukania;
3) dane osoby, u której ma być przeprowadzona czynność, lub instytucję, w której ma być przeprowadzona czynność.
§ 96
1. Nie jest przeszukaniem w znaczeniu czynności procesowej:
1) kontrola osobista, a także przeglądanie zawartości bagaży i sprawdzanie ładunku, dokonywane na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 5 ustawy o Policji;
2) obejrzenie miejsca, osoby lub rzeczy, szczególnie podczas pościgu za sprawcą;
3) sprawdzenie, czy osoba zatrzymana posiada broń lub inne niebezpieczne przedmioty;
4) przeszukanie osoby wynikające z regulaminu służby w pomieszczeniach dla osób zatrzymanych i w aresztach w celu wydalenia, a także w strzeżonych ośrodkach dla cudzoziemców.
2. Z czynności, o których mowa w ust. 1, policjant sporządza notatkę urzędową lub dokumentuje je w notatniku służbowym albo w książce do tego przeznaczonej.
3. Jeżeli żąda tego właściciel, przewoźnik lub spedytor bagażu albo ładunku, z przeglądania zawartości bagaży - zgodnie z wymogami § 18 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 września 1990 r. w sprawie trybu legitymowania, zatrzymywania osób, dokonywania kontroli osobistej oraz przeglądania bagaży i sprawdzania ładunku przez policjantów (Dz. U. Nr 70, poz. 409 ze zm.10) - sporządza się protokół, bez względu na wynik tych czynności.
4. Po ujawnieniu przedmiotów lub osób w toku czynności, o których mowa w ust. 1 i 3, niedopuszczalne jest przeprowadzenie czynności przeszukania w rozumieniu art. 219 k.p.k., chyba że zachodzi prawdopodobieństwo ujawnienia kolejnych przedmiotów lub osób, przy czym ujawnionych wcześniej przedmiotów lub osób nie dokumentuje się w protokole przeszukania. Obowiązkowo należy przesłuchać policjanta, który dokonał ujawnienia, a ujawnione przedmioty poddać oględzinom.
§ 97
1. Nie jest potrzebna zgoda kierownika lub zastępcy kierownika instytucji albo organu nadrzędnego na przeprowadzenie przeszukania, o którym mowa w art. 222 § 1 k.p.k.
2. Nie jest wymagana zgoda dowódcy na przeprowadzenie przeszukania pomieszczeń zajętych przez wojsko lub systemu informatycznego należącego do wojska, o którym mowa w art. 222 § 2 k.p.k. Przepis § 171 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
3. O przeszukaniu pomieszczenia zajętego przez policjanta albo pracownika Policji należy powiadomić kierownika jednostki Policji, która przeprowadza czynność, oraz jednostki Policji, w której policjant pełni służbę lub pracuje pracownik. Przełożony policjanta lub pracownika zajmującego pomieszczenie podlegające przeszukaniu może wyznaczyć osobę, którą przeprowadzający czynność dopuszcza do udziału w przeszukaniu.
§ 98
1. Jeżeli policjant w toku czynności przeszukania dojdzie do przekonania, że w miejscu dokonywania czynności mogą znajdować się inne rzeczy mogące stanowić dowód w sprawie lub podlegające zajęciu w postępowaniu karnym albo inne dane informatyczne, które nie zostały ujęte w postanowieniu sądu lub prokuratora, kontynuuje przeszukanie, a po ich znalezieniu wpisuje je do protokołu i zabezpiecza. Art. 220 § 3 k.p.k. stosuje się odpowiednio.
2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w razie podejrzenia, że w pomieszczeniu znajduje się osoba podlegająca zatrzymaniu lub przymusowemu doprowadzeniu.
§ 99
1. W przypadku odmowy dobrowolnego otwarcia pomieszczenia policjant przystępujący do przeszukania może wejść - jeśli nie jest to możliwe w inny sposób - przy użyciu siły, nawet gdy spowodowałoby to uszkodzenie mienia.
2. Wejście do pomieszczenia przy użyciu siły powinno być, w miarę możliwości, uzgodnione z przełożonym, a z prokuratorem tylko wówczas, gdy w ramach własnego postępowania powierzył Policji dokonanie tej czynności.
3. Każdy przypadek wejścia do pomieszczenia przy użyciu siły oraz każdy przypadek uszkodzenia mienia podczas dokonywania czynności powinien być odnotowany w protokole przeszukania i podlega zgłoszeniu przełożonemu raportem.
4. W dokumentach, o których mowa w ust. 3, policjant umieszcza informacje na temat przyczyn i skutków użycia siły fizycznej lub technicznych środków do pokonania zamknięć budowlanych bądź jakichkolwiek innych przeszkód materialnych uniemożliwiających lub utrudniających otwarcie pomieszczenia.
5. W razie potrzeby skutki siłowego pokonania przeszkód utrudniających lub uniemożliwiających przeprowadzenie przeszukania należy utrwalić przy użyciu urządzenia rejestrującego obraz. W takim przypadku dokumentacja fotograficzna lub zapis obrazu stają się załącznikami do protokołu przeszukania.
6. Po zakończeniu przeszukania poprzedzonego siłowym wejściem do pomieszczenia, gdy nie zastano domowników lub innych osób upoważnionych do korzystania z pomieszczenia, należy pomieszczenie właściwie zabezpieczyć, pozostawiając na drzwiach informację określającą jednostkę Policji, która przeprowadziła czynność, wraz z podaniem adresu i kontaktu telefonicznego. Zabezpieczenie pomieszczeń niezamieszkanych należy do administratora budynku.
7. Przystępując do przeszukania systemu informatycznego, w przypadku gdy zasoby przeszukiwanego systemu lub połączonego z nim innego komputera są zaszyfrowane i niemożliwe jest zapoznanie się z nimi bez podania hasła lub klucza prywatnego, można użyć urządzeń lub programów komputerowych umożliwiających dostęp do informacji przechowywanych w systemie komputerowym.
8. Na żądanie przeprowadzającego przeszukanie dysponent lub użytkownik systemu informatycznego obowiązany jest do ujawnienia hasła lub haseł umożliwiających dostęp, chyba że dysponentem lub użytkownikiem jest osoba, o której mowa w art. 74, art. 182 lub art. 183 k.p.k.
9. Przeszukania, o którym mowa w ust. 7 lub 8, dokonuje się przy udziale biegłego. Niedopuszczalne jest podczas przeszukania umożliwienie dysponentowi lub użytkownikowi bezpośredniego dostępu do urządzeń lub systemów.
§ 100
1. Z zatrzymania rzeczy lub danych informatycznych i z przeszukania osoby, miejsca, systemu informatycznego lub rzeczy sporządza się protokół i w trzech jednobrzmiących egzemplarzach spis i opis rzeczy lub danych informatycznych. Protokół i pierwszy egzemplarz spisu i opisu dołącza się do akt głównych, drugi egzemplarz pozostaje jako pokwitowanie u osoby, u której czynność przeprowadzono, a trzeci egzemplarz włącza się do akt kontrolnych.
2. Policjant sporządza odrębny protokół z przeszukania lub zatrzymania, o których mowa w ust. 1, w razie zatrzymania lub przyjęcia w postępowaniu innych przedmiotów, w tym dokumentów albo danych informatycznych, na które rozciąga się obowiązek zachowania tajemnicy państwowej, służbowej albo związanej z wykonywaniem zawodu lub funkcji.
3. Do postępowania z przedmiotami, w tym z dokumentami albo danymi informatycznymi zawierającymi tajemnice ustawowo chronione, stosuje się przepis § 121.
4. Przedmioty w sprawach z zakresu prawa autorskiego i praw pokrewnych tego samego rodzaju i o identycznej zawartości nośników, w szczególności kasety wideo, płyty CD, CD-ROM, wpisuje się zbiorczo do protokołu przeszukania lub zatrzymania rzeczy z podaniem ich łącznej liczby, określeniem rodzaju i nazwy tych przedmiotów, a także ze wskazaniem cech pozwalających na ich identyfikację.
5. Zbiorczo należy wpisywać do protokołu przeszukania lub zatrzymania rzeczy także przedmioty inne niż wymienione w ust. 4, jeżeli są wielokrotnością egzemplarzy tego samego rodzaju; należy wówczas podać liczbę egzemplarzy i ich cechy.
6. W protokole, o którym mowa w ust. 1, odnotowuje się użycie sprzętu specjalistycznego, w tym urządzeń lub programów komputerowych umożliwiających dostęp do informacji przechowywanych w systemie komputerowym. W protokole należy także odnotować użycie psa służbowego.
§ 101
1. W razie konieczności zabezpieczenia większej ilości dokumentów, gdy szczegółowy ich opis w protokole przeszukania lub zatrzymania rzeczy wydłużyłby nadmiernie czas czynności, policjant powinien zapakować je w oddzielny pakiet. Prowadzący czynność na opakowaniu oznacza jego zawartość, wpisuje imię i nazwisko osoby, u której zostały one zabezpieczone z datą i podpisem tej osoby, a w przypadku jej nieobecności - osoby przybranej. Opakowanie pakietu należy tak zabezpieczyć, aby niemożliwe było otwarcie bez naruszenia tej części, na której znajduje się podpis osoby wydającej dokumenty. Jeżeli nie ma później możliwości otwarcia pakietu w obecności osoby wydającej dokumenty - otwarcie następuje komisyjnie.
2. Dokumenty zabezpieczone w sposób, o którym mowa w ust. 1, poddaje się w późniejszym terminie oględzinom, w miarę możliwości z udziałem osoby, która wydała dokumenty, lub innej uprawnionej osoby. Jeżeli oględzin nie zakończono w jednym dniu, należy pozostałe dokumenty ponownie zabezpieczyć, umieszczając na opakowaniu podpisy osób biorących udział w oględzinach.
3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio także do innych przedmiotów.
§ 102
Dodatkową dokumentację do protokołu, o którym mowa w § 100 ust. 1, mogą stanowić szkice oraz utrwalenia techniczne ujawnionych dowodów lub rzeczy podlegających zajęciu i miejsc ich ukrycia.
Dział 15
Ewidencja i przechowywanie dowodów rzeczowych, mienia tymczasowo zajętego i innych rzeczy
§ 179
1. Dowodem rzeczowym, zwanym dalej "dowodem", są przedmioty, dokumenty i ślady kryminalistyczne, o których mowa w § 122 regulaminu prokuratury, co do których policjant lub prokurator wydał postanowienie o uznaniu za dowód rzeczowy.
2. Dokumentację związaną z dowodami stanowią:
1) wykaz dowodów rzeczowych/przedmiotów zabezpieczonych w toku postępowania;
2) księga dowodów rzeczowych/przedmiotów;
3) dowód wpłaty na konto sum depozytowych;
4) deklaracja depozytowa i dowód depozytowy;
5) protokół oddania rzeczy na przechowanie pod dozór odpowiedzialny osobie godnej zaufania;
6) dokumenty przyjęcia, wydania lub przekazania dowodu;
7) protokoły zdawczo-odbiorcze;
8) protokoły okresowych inwentaryzacji dowodów;
9) postanowienie o uznaniu za dowód rzeczowy i inne orzeczenia organu prowadzącego postępowanie karne w przedmiocie dowodów rzeczowych.
§ 180
1. Dowody, poza włączonymi do akt głównych postępowania oraz tymi, o których mowa w art. 230 § 3 i art. art. 231 - 233 k.p.k., przechowuje się w jednostkach Policji wyłącznie w pomieszczeniu lub w pomieszczeniach specjalnie wydzielonych na potrzeby magazynu dowodów rzeczowych i przedmiotów, odpowiednio zabezpieczonych przed dostępem osób nieuprawnionych oraz wyposażonych w regały, szafy, urządzenia chłodnicze, wagowe i pomiarowe, zwanych dalej "magazynem".
2. Dowody w opakowaniach gwarantujących właściwe przechowanie i zachowanie ich tożsamości przyjmuje do magazynu, prowadzi ich ewidencję i odpowiada za ich przechowywanie, z zastrzeżeniem ust. 3, osoba wyznaczona przez kierownika jednostki Policji lub kierownika komórki, zwana dalej "depozytariuszem".
3. Przedmioty lub dokumenty, których nie uznano postanowieniem za dowody, zwane dalej "przedmiotami", przed ich wydaniem osobie uprawnionej można przechowywać w metalowej szafie użytkowanej przez policjanta prowadzącego postępowanie, w wydzielonej części magazynu, w odpowiednio zabezpieczonym innym pomieszczeniu niebędącym magazynem albo oddać na przechowanie osobie godnej zaufania, z zaznaczeniem obowiązku przedstawienia ich na każde żądanie uprawnionego policjanta, prokuratora lub przedstawiciela organu.
4. Wszystkie rzeczy zabezpieczone podczas dokonywania czynności niecierpiących zwłoki przechowuje się w zamkniętej metalowej szafie dyżurnego jednostki Policji, jeżeli nie jest możliwe przekazanie ich prowadzącemu postępowanie, policjantowi komórki techniki kryminalistycznej, biegłemu bądź depozytariuszowi. Dyżurny kończący zmianę przekazuje klucze od szafy policjantowi przejmującemu dyżur i odbiera od niego pokwitowanie przejęcia rzeczy. Inne rzeczy, których gabaryty lub właściwości nie pozwalają na umieszczenie ich w szafie, przechowuje się w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Kierownik jednostki Policji lub upoważniony przez niego policjant może wyznaczyć inne miejsce przechowania rzeczy. Przepisu nie stosuje się do dyżurnego Komendy Głównej Policji, a także do przedmiotów i substancji wymienionych w ust. 5.
5. Przedmioty i substancje, o których mowa w art. 232a § 1 k.p.k. i rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad i miejsca przechowywania w postępowaniu karnym przedmiotów i substancji stwarzających niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia oraz warunków i sposobu ich zniszczenia (Dz. U. Nr 108, poz. 1025), w postaci materiałów wybuchowych lub łatwo palnych, materiałów radioaktywnych, substancji trujących, duszących lub parzących, a także niebezpieczne materiały mikrobiologiczne - bez przywożenia do jednostki Policji przekazuje się podmiotowi wymienionemu w załączniku nr 1 do zarządzenia.
§ 181
Pojazdy silnikowe, statki wodne lub powietrzne przechowuje się, w miarę posiadanych możliwości, w obiektach lub na wydzielonych do tego celu placach jednostek Policji. Mogą być także przechowywane w innych miejscach, w szczególności na parkingach, na przystaniach lub w hangarach prowadzonych przez przedsiębiorców bądź inne podmioty, gwarantujących prawidłowe wykonanie umowy przechowania.
§ 182
1. Dokumenty, fotografie, folie daktyloskopijne, ślady biologiczne w stanie wysuszonym oraz inne ślady, a także inne małe przedmioty, jeśli zostały zwrócone po ich wykorzystaniu w badaniach, mogą być załączone do akt głównych postępowania, jeżeli ich rozmiary, wartość lub znaczenie dla sprawy na to pozwalają. Umieszcza się je we włączonej do akt kopercie lub innym podobnym opakowaniu, na którym opisuje się zawartość i wskazuje datę uzyskania dowodu lub przedmiotu oraz czynność, podczas której zostały zabezpieczone.
2. Nośnik użyty do utrwalenia obrazu lub dźwięku dla celów procesowych, po opakowaniu i zarejestrowaniu w wykazie dowodów rzeczowych/przedmiotów, należy dołączyć do akt głównych postępowania, jeżeli rozmiary nośnika na to pozwalają. W innych przypadkach nośnik przekazuje się do magazynu.
§ 183
Polskie i zagraniczne znaki pieniężne będące w obiegu, nienoszące śladów przestępstwa lub przestępcy, a także jeżeli z innych powodów nie jest konieczne zachowanie ich w konkretnych egzemplarzach, wpłaca się na konto sum depozytowych sądu rejonowego właściwego dla rozpoznania sprawy, a gdy właściwy jest inny sąd - na konto depozytowe prokuratury apelacyjnej lub okręgowej.
§ 184
1. Przedmioty wartościowe, takie jak złoto i monety złote, platyna, srebro i monety srebrne, wyroby użytkowe ze złota, platyny lub srebra, kamienie szlachetne i półszlachetne, perły naturalne i hodowlane, korale, bursztyny, zagraniczne środki płatnicze, zagraniczne i krajowe papiery wartościowe oraz polskie lub obce znaki pieniężne będące w obiegu, które powinny być zachowane w konkretnych egzemplarzach, noszące ślady przestępstwa lub przestępcy, przekazuje się na przechowanie w oddziale Narodowego Banku Polskiego jako depozyt zamknięty.
2. Przedmioty o wartości artystycznej lub historycznej, w szczególności zabytki ruchome, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.17) oddaje się na przechowanie właściwej instytucji, w szczególności muzeum, archiwum lub bibliotece.
§ 185
1. Czynności związane z przekazaniem dowodów lub przedmiotów do depozytu bankowego lub z oddaniem na przechowanie właściwej instytucji wykonuje policjant prowadzący postępowanie, z wyjątkiem złożenia rzeczy do depozytu sądowego, co pozostaje w kompetencji prokuratora.
2. Przed złożeniem depozytu wartościowego w banku lub oddaniem na przechowanie właściwej instytucji, w miarę potrzeb, sporządza się kopie bądź fotografie dowodów lub przedmiotów. Depozyt należy przekazać do banku lub instytucji niezwłocznie po uzyskaniu dowodu lub przedmiotu.
3. Przedmioty wartościowe przekazywane do banku należy komisyjnie zapakować w sposób trwały, uniemożliwiający wyjęcie zawartości bez widocznego uszkodzenia opakowania, a opakowanie dodatkowo zabezpieczyć pieczęciami lub stemplami. Ponadto sposób opakowania i zabezpieczenia depozytu należy dostosować do wymagań jednostki Narodowego Banku Polskiego, w której składany jest depozyt.
4. Na opakowaniu depozytu wpisuje się nazwę i adres składającego depozyt, numer deklaracji depozytowej oraz określa zawartość depozytu. Należy także sporządzić w trzech jednobrzmiących egzemplarzach protokół zapakowania depozytu wartościowego, którego jeden egzemplarz umieszcza się wewnątrz opakowania depozytu, po jednym - w aktach głównych i kontrolnych postępowania.
5. Na dowód przyjęcia depozytu jednostka banku wydaje składającemu dowód depozytowy. Kopie dowodu depozytowego załącza się do akt głównych i kontrolnych postępowania.
6. Składający depozyt obowiązany jest wypełnić deklarację depozytową w co najmniej pięciu jednobrzmiących egzemplarzach: dwa dla banku, jeden do umieszczenia wewnątrz opakowania, po jednym do akt głównych i kontrolnych postępowania. Jeśli składający depozyt określi w deklaracji depozytowej podmiot, do którego dyspozycji depozyt jest składany, przekazuje temu podmiotowi kolejny egzemplarz deklaracji depozytowej wraz z dowodem depozytowym. Deklarację depozytową podpisuje upoważniony policjant, którego wzór podpisu znajduje się w banku.
7. W przypadku zmiany podmiotu, do którego dyspozycji depozyt został złożony, należy pisemnie zawiadomić bank o tej zmianie. Pismo podpisuje policjant, którego wzór podpisu został złożony w banku. Na podstawie tego pisma bank sporządza odpowiednią adnotację w książce depozytów i na deklaracji depozytowej. Przekazania dowodu depozytowego i deklaracji depozytowej nowemu podmiotowi dysponującemu dokonuje podmiot dotychczas dysponujący depozytem.
8. Wydanie depozytu następuje na podstawie pisemnego polecenia wydania depozytu za zwrotem dowodu depozytowego. Pisemne polecenie wydania depozytu podpisuje policjant, o którym mowa w ust. 7.
9. Depozyt wartościowy zapakowuje się i rozpakowuje komisyjnie. W skład komisji wchodzą minimum trzy osoby, w tym kierownik jednostki lub wyznaczony przez niego policjant.
§ 186
1. Broń palną, w tym bojową, myśliwską, sportową i broń gazową, alarmową i sygnałową, pneumatyczną oraz amunicję przechowuje się w magazynie, o którym mowa w § 180 ust. 1, lub w innym magazynie wskazanym decyzją komendanta wojewódzkiego (Stołecznego) Policji, dostosowanym do wymogów stawianym magazynom broni i amunicji.
2. O ujawnieniu podczas czynności materiałów lub przyrządów wybuchowych powiadamia się komórkę minersko-pirotechniczną Policji.
3. Miejsca przechowywania, adresy i numery telefonów podmiotów odpowiedzialnych za przechowywanie materiałów wybuchowych i łatwo palnych, materiałów radioaktywnych, substancji trujących, duszących, parzących, a także niebezpiecznych materiałów mikrobiologicznych zawiera załącznik nr 1 do zarządzenia.
§ 187
1. Niezwłocznie po uzyskaniu pierwszego dowodu lub przedmiotu, policjant prowadzący postępowanie sporządza w czterech jednobrzmiących egzemplarzach wykaz dowodów rzeczowych/przedmiotów zabezpieczonych w toku postępowania, zwany dalej "wykazem":
1) nr 1 (oryginał) - włącza się do akt głównych;
2) nr 2 wraz z dowodami lub przedmiotami podlegającymi przechowaniu w magazynie, jeżeli są dostępne - niezwłocznie przekazuje depozytariuszowi, który ewidencjonuje wykaz w księdze dowodów rzeczowych/przedmiotów, załącza go do księgi, a dowody lub przedmioty przyjmuje do magazynu lub zwraca, jeśli mają być przechowywane w innym miejscu;
3) nr 3 - włącza się do akt kontrolnych;
4) nr 4 - wykorzystuje się przy przekazywaniu dowodów do prokuratury lub innego organu albo instytucji.
2. Do wykazu wpisuje się wszystkie dowody i przedmioty, niezależnie od miejsca i sposobu ich przechowywania.
3. W razie przekazania dowodów albo przedmiotów lub ich części do banku, zwrócenia uprawnionej osobie, przekazania ich albo oddania pod dozór odpowiedzialny, przekazania prokuratorowi lub sądowi - policjant prowadzący postępowanie dokonuje odpowiednich zapisów w egzemplarzach nr 1, 3 i 4 wykazu, uzyskane zaś kopie dowodów depozytowych, pokwitowania, zobowiązania lub protokoły oddania rzeczy na przechowanie załącza do akt głównych, umieszczając bezpośrednio po protokołach czynności, których dotyczą.
4. Wykazy numeruje się według kolejności ich sporządzenia.
§ 188
1. W księdze dowodów rzeczowych/przedmiotów rejestruje się w całości wykazy, które stanowią załącznik do księgi.
2. Depozytariusz, przyjmując dowody lub przedmioty do magazynu, każdorazowo sprawdza ich zgodność z opisem w wykazie, który musi być zgodny z zapisem w protokole czynności, podczas której dowód lub przedmiot uzyskano.
3. Depozytariusz przed przyjęciem dowodów lub przedmiotów do magazynu sprawdza ich oznaczenie na opakowaniach bądź na przymocowanych do nich metryczkach:
1) imię i nazwisko osoby, której dotyczą;
2) numer RSD;
3) numer wykazu dowodów/przedmiotów, numer pozycji tego wykazu.
4. Jeżeli zachodzi potrzeba pobrania dowodu lub przedmiotu z magazynu, depozytariusz odnotowuje ten fakt w swoim egzemplarzu wykazu w kolumnie oznaczonej "ewidencja obiegu w magazynie".
§ 189
1. W toku postępowania, a także obowiązkowo przed przekazaniem prokuratorowi akt umorzonego lub zawieszonego postępowania, policjant weryfikuje zgromadzone dowody pod kątem ich zbędności dla postępowania. W razie stwierdzenia, iż odegrały one swoją rolę dowodową, należy zastosować tryb określony, w art. 230 § 2 k.p.k. Decyzja o zbędności dla postępowania dowodu poprzedzona jest akceptacją przełożonego policjanta.
2. W razie wątpliwości, czy dowód jest zbędny dla postępowania, wydanie go osobie uprawnionej należy uzgodnić z prokuratorem. Jeżeli prokurator wydał postanowienie o uznaniu za dowód rzeczowy, który odegrał w postępowaniu swoją rolę dowodową, policjant każdorazowo zwraca się do prokuratora o podjęcie decyzji i naniesienie na postanowieniu o uznaniu za dowód rzeczowy lub na wykazie dowodów rzeczowych/przedmiotów odpowiedniej adnotacji o wydaniu dowodu.
3. Policjant, przesyłając prokuratorowi akta główne umorzonego lub zawieszonego postępowania, umieszcza w piśmie przewodnim informację o miejscu przechowywania wszystkich dowodów, których nie przekazano prokuratorowi wraz z aktami oraz wnioskuje o podjęcie decyzji co do dowodów i ich przejęcie. Informacja o miejscu przechowywania dowodów może nastąpić przez wskazanie odpowiednich kart akt postępowania.
4. Dowody w sprawach zakończonych kierowanych do sądu policjant przekazuje bezpośrednio do sądu lub po uzgodnieniu z prokuratorem przekazuje je prokuratorowi.
§ 190
1. Podczas przekazywania dowodów lub przedmiotów między Policją i finansowymi organami dochodzenia należy przestrzegać następujących zasad:
1) Policja i finansowe organy dochodzenia przekazują dowody zgodnie ze sporządzonym wykazem i w stanie opisanym w protokole oględzin lub innej czynności, podczas której zostały zabezpieczone;
2) przekazywanie rzeczy wielkogabarytowych lub w znacznych ilościach w miejsce wskazane przez organ przejmujący odbywa się w terminie z nim uzgodnionym, nie później jednak niż w ciągu 3 dni roboczych, licząc od dnia następnego po wpływie do odbiorcy akt sprawy; z przekazania sporządza się protokół zdawczo-odbiorczy;
3) jeżeli przedmiotem przekazania jest pojazd silnikowy znajdujący się na innym parkingu lub w innym miejscu niż wskazany przez organ przejmujący, zorganizowanie transportu należy do tego organu;
4) pozostałe dowody lub przedmioty Policja i finansowe organy dochodzenia przekazują wraz z aktami sprawy do siedziby organu przejmującego.
2. Jeżeli finansowy organ dochodzenia uzna się niewłaściwym rzeczowo do dalszego prowadzenia sprawy, przekazuje ją za pośrednictwem prokuratora do właściwej jednostki Policji. Przekazanie dowodów lub przedmiotów do Policji następuje po akceptacji przez prokuratora przekazania sprawy, najpóźniej jednak w ciągu 7 dni.
3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio przy przekazywaniu dowodów lub przedmiotów pomiędzy Policją a innymi organami. Przepisu nie stosuje się wobec prokuratury i sądu.
§ 191
1. Nadzór nad postępowaniem z dowodami lub przedmiotami w jednostkach Policji i w komórkach podległych komendantowi wojewódzkiemu (Stołecznemu) Policji sprawuje kierownik komórki dochodzeniowo-śledczej komendy wojewódzkiej (Stołecznej) Policji. W przypadku gdy w strukturze komendy wojewódzkiej Policji nie powołano komórki dochodzeniowo-śledczej lub nadzoru nad postępowaniem przygotowawczym, komendant wojewódzki (Stołeczny) Policji wyznacza spośród kierowników komórek służby kryminalnej odpowiedzialnego za nadzór w tym zakresie. Nadzór nad postępowaniem z dowodami w służbie śledczej sprawuje naczelnik zarządu lub wydziału, w którym prowadzone są postępowania.
2. Komisyjną inwentaryzację dowodów i przedmiotów w styczniu każdego roku zarządzają policjanci, o których mowa w ust.1, a w jednostkach Policji podległych komendantowi wojewódzkiemu (Stołecznemu) Policji komendanci tych jednostek. W służbie śledczej inwentaryzację zarządza naczelnik zarządu lub wydziału, w którym prowadzone są postępowania.
3. Inwentaryzacja, o której mowa w ust. 2, powinna być zakończona w terminie 45 dni od daty jej zarządzenia. Komendanci jednostek Policji podległych komendantowi wojewódzkiemu (Stołecznemu) Policji i kierownicy komórek komend wojewódzkich (Stołecznej) Policji przekazują jeden egzemplarz protokołu inwentaryzacji kierownikowi komórki, o którym mowa w ust. 1 zdanie pierwsze lub drugie. W służbie śledczej protokół z inwentaryzacji przekazuje się naczelnikowi zarządu lub wydziału, który zarządził inwentaryzację.
§ 192
Przepisy działu stosuje się odpowiednio do składników tymczasowo zajętego mienia ruchomego w okresie niezbędnym do wydania postanowienia o zabezpieczeniu majątkowym, o którym mowa w art. 295 § 4 k.p.k.

#9 Gość_-praw-123123

Gość_-praw-123123
  • Goście

Napisano 25 kwiecień 2010 - 15:39

CYTAT(Pasjonat @ 25.04.2010, 12:41) Sytuacja jest niejasna. Trudno o oceniać motywów i zamiaru wzywającego policję. Jednak w kontekście sytuacyjnym daleki byłbym osobiście od karania wzywającego- wszystko zależy jednak jak ów wzywający będzie się tłumaczył. Mógł się naawet obawiać, że osoba nie żyje, czy doszło do przestępstwa- ma wówczas takowe prawa o ile jest o tym wewnętrznie nawet przekonany lub ma takowe podejrzenia. Nie ma złotej odpowiedzi na ogólne pytania, gdyż w takich mało konkretnych sprawach (nie doszło do przestępstwa) wszystko zależy naawet od tłumaczanie się danej osoby (jedno zdanie może zmieniać obraz sprawy). Co do uprawnień policji i wchodzenia do mieszkania to zawsze możemy nie wpuścić, chyba, że przedstawią nakaz kierownika jednostki policji czy postanowienie sądu lub prokuratora o przeszukaniu na konkretny numer mieszkania. Inną sytuacją znów jest wejścia na okazanie legitymacji w przypadach nagłych, niecierpiących zwłoki np. zagrożenie życia, czy popełnienie ciężkiego przestępstwa w mieszkania, gdzie zwłoka może prowadzić do zatarcia śladów. Skoro nie przeprowadzali przeszukania to zapewne trzeba traktować to w ten sposób, że byli przekonani, że mogło dojść do przestępstwa.


to właśnie o motywy działania tego człowieka chodzi, na pewno nie mógł obawiać się o życie lokatora,
nie miał absolutnie żadnych podstaw do oskarżania lokatora o jakiekolwiek przestępstwo (tutaj już należałoby poznać lokatora, żeby
nie mieć wątpliwości)

nie mógł przypuszczać, że coś stało się lokatorowi, ponieważ:
kilka minut przed wejściem do klatki widział lokatora na balkonie,
właściciel wiedział już wcześnej, że lokator nie ma ochoty na odwiedziny,
(tak jak pisałam, sprawy czynszowe czy sprawdzanie stanu mieszkania miały miejsce kilka dni wcześniej i właściciel był zadowolony),
właściciel próbował otworzyć drzwi od zewnątrz własnym kluczem, w obecności sąsiada,
kiedy właściciel w końcu odszedł, lokator poszedł do sąsiada z pytaniem czy potwierdzi to co się działo na klatce w przypadku wezwania policji - chodziło o próbę wymuszenia
spotkania,
dodam: właściciel może wymusić spotaknie z lokatorem w przypadku płacenia czynszu, wglądu do mieszkania - wtedy czeka na umówiony termin,
albo jakiegoś zagrorzenia, awarii itd. - wtedy wchodzi natychmiast - taka sytuacja nie miała miejsca, jeżeli tak powiedział, to kłamał,
to była próba wymuszenia spotkania, do którego lokator nie musiał zastosować się,
wszelkie problemy (takie, które nie wymagają natychmiastowej reakcji lokatora) można rozwiązać drogą mailową albo telefonem, można potem spotkać się po umówieniu terminu,
nie było zagrożenia życia,
on o tym wiedział ponieważ sąsiad ten zadzwonił do właściciela po rozmowie z lokatorem, to była grzeczna (ze strony lokatra) rozmowa,
sąsiad nie mógł mieć jakichkolwiek zastrzerzeń,
po czym właściciel dzwoni na policję i domaga się interwencji,
właśnie w tym problem, że nie było podstaw do interwencji, i ważne jest jakiego stwierdznia albo jakie "fakty" przedstawił właściciel dzwoniąc na policję,
lokator jest całkowicie przekonany o złośliwości poczynań właściciela,

w pierwszej odpowiedzi z policji, lokator otrzymał w odpowiedzi: informację o tym kto dzwonił (to lokator wiedział, o czym napisał w piśmie do policji) i o tym, że
właściciel został pouczony, że takie problemy rozwiązuje się na drodze cywilno prawnej - to właśnie jest ważne: jakie problemy?
w ten sposób wiadomo na pewno, że do zadań policji nie należało załatwianie tego co chciał uzyskać właściciel (lokator dalej nie wie co chciał uzyskać właściciel),
tylko, że musiał coś takiego powiedzieć co spowodowało przyjazd policjantów,
to samo pewnie mówił sąsiadom, w jednym i drugim przypadku to naruszenie dóbr osobistych i zwykłe nękanie

dlatego ważne jest stwierdzenie, co było podstawą do przyjazdu i rozpoczęcia interwencji,
jeżeli policja nie powiedziała dlaczego przyjechali, zaraz po otwarciu drzwi to powinni wyjaśnić to potem, skoro stwierdzili brak zasadności zgłoszenia,
nie jest też wcale pewne, że w takim przypadku (nieuzasadnionym wezwaniu) policja sama skieruje wniosek do sądu, mogą to zrobić ale nie muszą

#10 Gość_-praw-pasjonat

Gość_-praw-pasjonat
  • Goście

Napisano 26 kwiecień 2010 - 12:32

Trzeba zastanowić się jeszcze czy właściciel nie ma prawa do okresowej kontroli mieszkania etc..

#11 Gość_-praw-123123

Gość_-praw-123123
  • Goście

Napisano 26 kwiecień 2010 - 16:31

CYTAT(Pasjonat @ 26.04.2010, 10:32) Trzeba zastanowić się jeszcze czy właściciel nie ma prawa do okresowej kontroli mieszkania etc..
jak pisałam: zrobił sobie taką kontrolę,
to wszystko: jakie ma prawa właściciel albo jakie ma obowiązki policja, zostało przeanalizowane wcześniej przez lokatora,
nie było podstaw do wezwania, policja nie dopełniła swoich obowiązków - to na pewno,
proszę jeszcze raz przeczytać mój ostatni post,
to wszystko ma się nijak do podstawowego prawa nie tylko lokatora, ale każdego człowieka: o co był "oskarżony" a dokładniej: co mu zarzucano,
pytanie brzmi:
1. policja ma obowiązek podania przyczyny interwencji, tutaj tego nie zrobiono, dlatego pytanie: w jaki sposób uzyskać taką odpowiedź?
2. jak można dowiedzieć się co ustaliła policja?
3. policja powinna spisać dane wszystkich osób biorących w zdarzeniu, nie zrobili tego, w jaki sposób można domagać się potwierdzenia na piśmie stwierdzającego fakt uczestnictwa w tym "spotkaniu" kilku osób (mam na myśli biorących w tym udział sąsiadów)?
dodam: dane tych osób można bardzo łatwo ustalić, nawet bez spisania ich danych podczas zdarzenia,

myślę, że osoba prywatna, a dokładnie ten człowiek na którym próbowano coś wymusić, jednocześnie bezpodstawnie go oskarżając, może skierować sprawy do sądu, być może nie do grodzkiego, ale na pewno istnieje taka możliwość

#12 Gość_-praw-pasjonat

Gość_-praw-pasjonat
  • Goście

Napisano 26 kwiecień 2010 - 23:42

Ewentualna dorga postępowania cywilnoprawnego- ale również osobiście nie widzę podstaw skoro to było incydentalne zdarzenie.

#13 Gość_-praw-123123

Gość_-praw-123123
  • Goście

Napisano 28 kwiecień 2010 - 08:12


pasjonat: wklejanie zasad pracy policji było bez sensu, nie pytałam o to jakie są obowiązki policji,
przy kilkukrotnym stwierdzeniu, że wezwanie było bezzasadne (nie przytoczę wszystkich szczegółów na temat oszusta-właściciela na publicznym forum) próby drążenia tematu, żeby stwierdzić że nie ma podstaw do działania są kuriozalne,
NIE BYŁO PODSTAW DO WEZWANIA,
policja nie może uchylać się od udzielenia takiej informacji,
jakaś wątpliwa ta twoja znajomość tematu

czy ktoś na tym forum potrafi odpowiedzieć na zadane przeze mnie pytania?

#14 Gość_-praw-pasjonat

Gość_-praw-pasjonat
  • Goście

Napisano 28 kwiecień 2010 - 13:50

CYTAT(123123 @ 28.04.2010, 7:12) pasjonat: wklejanie zasad pracy policji było bez sensu, nie pytałam o to jakie są obowiązki policji,
przy kilkukrotnym stwierdzeniu, że wezwanie było bezzasadne (nie przytoczę wszystkich szczegółów na temat oszusta-właściciela na publicznym forum) próby drążenia tematu, żeby stwierdzić że nie ma podstaw do działania są kuriozalne,
NIE BYŁO PODSTAW DO WEZWANIA,
policja nie może uchylać się od udzielenia takiej informacji,
jakaś wątpliwa ta twoja znajomość tematu

czy ktoś na tym forum potrafi odpowiedzieć na zadane przeze mnie pytania?

Należy wskazać, że wbrew Pana twierdzeniom, to uprawnienia policji mają tu kluczowe znaczenie, w dodatku jeśli przecież padło pośrednio o to pytanie w pierwszym poście. Czymże, jak nie podważaniem uprawnień policji jest kwestionowanie braku od nich odpowiedzi co do przyczyn interwencji itp.. Na marginesie wobec tego należy zaznaczyć, że takowe pojmowanie prawa jest wręcz zdumiewające, biorąc chciaż pod uwagę, fakt, że policja ma obowiązkek okazać legitymację służbową i podać przyczynę interwencji. Również należy wskazać, że zawsze są dwie strony sporu, a twierdzenie jednej, że interwencja była bezzasadna nie wystarcza do obiektywnego rostrzygnięcia soru, całą sprawę należy oceniać globalnie, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, wyjasnienia dwóch stron sporu i ocenić swobodnie. Ponadto zdumiewające jest pojmowanie prawa, że to funkcjionariusze zawinili, skoro onio wykonują jedynie obowiązku złużbowe, jeśli mają zgłoszenie muszą reagować. Kwestia co zgłosił (dokładnie w jakich słowach) zgłaszający, wzywający. Ponadto policja nie ma obowiązku podawać treści tego zgłoszenia.


CYTAT(123123 @ 20.04.2010, 17:40) najemca otworzył drzwi od razu, wpuścił policjantów do środka, pytał się o przyczynę interwencji kilkukrotnie i nie uzyskał odpowiedzi,
po kilku dniach złożył pismo na komendzie policji z prośbą o podanie przyczyny, dostał pismo z całkowitym brakiem wyjaśnienia,
w jaki sposób można uzyskać, najlepiej uwierzytelniony, tzn. taki którego potem można by użyć w procesie, odpis z takiego wezwania, tzn.
jak uzyskać informację dlaczego została wezwana policja,
czy można uzyskać treść takiego zgłoszenia telefonicznego?
treść tego wezwania ma być podstawą do skierowania sprawy do sądu grodzkiego o nieuzasadnione wezwanie policji

bardzo proszę o odpowiedź czy można samemu wnieść pozew do sądu w oparciu o taką informację z policji,

(najemca zamierza wytoczyć osobny proces właścicielowi, doszło do kilku oszustw ze strony tego człowieka, który teraz między innymi próbuje "udowodnić" nieuczciwość najemcy - oczywiście to nieprawdziwe twierdzenie najemca jest w stanie udowodnić)



Dodaj odpowiedź



  


Użytkownicy przeglądający ten temat: 0

0 użytkowników, 0 gości, 0 anonimowych