Skocz do zawartości


podrobienie podpisu


5 odpowiedzi w tym temacie

#1 Gość_-praw-arlaa

Gość_-praw-arlaa
  • Goście

Napisano 10 marzec 2009 - 21:20

Nie zostały wyczerpane znamiona przestępstwa.

#2 Gość_-praw-arlaa

Gość_-praw-arlaa
  • Goście

Napisano 10 marzec 2009 - 21:20

Witam i prosze o informacje.Moja sprawa dotyczy podrobienia podpisu za zgodą przełożonego. Jestem pracownikiem administracji rządowej -służby cywilnej. Dokładnie administracji miar. Mój naczlnik upoważnił mnie i koleżankę ustnie do podpisywania w jego imieniu świadectw przeprowadzenia kontroli metrologicznej. Ustaliliśmu że na świadectwie będzie widniec jego pieczątka ale nazwisko będzie pisane czytelnie by nie podrabiać jego podpisu,świadectwa były wydawane osobą trzecim. Mój szef często przebywa poza urzędem i dla wygody klientów potwierdzenie legalizacji (świadectwo legalizacji ) otrzymywali od ręki. Podczas kontroli policji osób posiadających to świadectwo wyszło na jaw niezgodność podpisów naczelnika urzędu . Czy podlegamy pod art. 271 kk jeżeli działalismy na polecenie szefa a jeśli tak to co nam grozi. Policja nie przedstawiła nam zażutów prowadzą narazie dochodzenie.Pozdrawiam AA.

#3 Gość_-praw-pasjonat

Gość_-praw-pasjonat
  • Goście

Napisano 18 marzec 2009 - 12:46

Jak najbardziej właściwie sugeruje Corven- ale w tej sytuacji nikt też nie przypisze znamion przestęspstwa- choć dokument może być wadliwy- jednak nie wyczerpuje dyspozycji przepisu 270 k.k.

CYTATOrzecznictwo do rozdziału XXXIV-
Przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów

1.“prawidłowe funkcjonowanie obrotu prawnego wymaga jego sprawności i bezpieczeństwa. Bezpieczeństwo obrotu prawnego oznacza konieczność zapewnienia mu pewności i wiarygodności poprzez dbałość o zaufanie do dokumentu, jako formalnego sposobu stwierdzenia istnienia prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mogącej mieć znaczenie prawne. Z tego też powodu dokument korzysta z ochrony wielu dziedzin prawa, w tym z ochrony karnoprawnej” (wyrok z dnia 3 czerwca 1996 r., II KKN 24/96, Prokuratura i Prawo — Orzecznictwo 1997, nr 2, poz. 5).
2.Wg Sądu Najwyższego „obojętne jest to czy osoba której podpis podrobiono na dokumencie wiedziała o tym lub wyraziła na to zgodę, czy też nie. Dokument jest bowiem podrobiony wówczas, gdy nie pochodzi od osoby w której imieniu został sporządzony. Podpisanie innej osoby jej nazwiskiem na dokumencie mającym znaczenie prawne, nawet za zgodą tej osoby, stanowi przestępstwo” (wyrok z dnia 9 września 2002 r. V KKN 29/01 niepubl., por też. wyrok SN z dnia 8 października 1979 r. I KR 247/79, OSNPG z 1980 r. nr 2, poz. 22).
3.nie może zostać zakwalifikowane jako przerobienie dokumentu naniesienie na niego poprawek przez strony umowy cywilnoprawnej, sporządzenie przez te strony aneksu do umowy, czy też spisania nowej umowy o zmienionej treści (por. wyrok SN z 5 marca 2003 III KKN 165/01 niepubl.).
4.„Nie każde działanie polegające na wprowadzeniu fizycznych zmian w dokumencie jest przestępstwem określonym w art. 265 § 1 k.k., lecz tylko takie, które takiej przerobionej postaci dokumentu nadaje pozory autentyczności, i podjęte jest w celu użycia przerobionego dokumentu za autentyczny”(wyrokSN z dnia 3 kwietnia 1998 r. III KKN 289/97OSNKW 1998/5-6/28.
5.w uchwale z dnia 17 marca 2005 r. I KZP 2/05 SN przesądził, iż „Podrobieniem dokumentu w rozumieniu art. 270 § 1 k.k. jest także potwierdzenie przez uczestnika czynności procesowej fałszywym podpisem nieprawdziwych danych w protokole utrwalającym tę czynność procesową”
6.Nie ma natomiast znaczenia dla realizacji znamion typu czynu zabronionego z art. 270 fakt, iż przerobienie dokumentu nie nastąpiło w sposób trwały czy też może zostać łatwo usunięte (por. postanowienie SN z dnia 19 marca 2003 r. III KKN 207/01 niepubl.).
7.prawo do obrony w postępowaniu karnym nie prowadzi do uchylenia odpowiedzialności karnej za podejmowane w celu uniknięcia odpowiedzialności karnej zachowania polegające na realizacji fałszu materialnego.( wyrok SN z dnia 9 lutego 2004 r. V KK 194/03 ? z akceptującą glosą M.Szewczyk, OSP z 2004 r., nr 12, poz. 160).
8.„wpisanie w umowie różnych kwot nie może być uznane jako równoznaczne z przerobieniem czy też podrobieniem dokumentu w rozumieniu art. 265 k.k. W działaniu (…) poświadczającego nieprawdę co do wysokości kwoty za jaką został sprzedany samochód można dopatrzyć się jedynie fałszu intelektualnego co przy braku cech podrobienia czy przerobienia dokumentu nie wyczerpuje znamion przestępstwa z art. 265 § 1 lub § 2 k.k. (obecnie art. 270 k.k. dop. autora).Podpisanie umowy zawierającej nieprawdziwe dane co do wysokości ceny sprzedaży nie miało znaczenia dla ważności samej czynności prawnej ani też dla kwestii obliczenia opłaty skarbowej od tej czynności.” (postanowienie SN z dnia 25 lutego 1988 r. V KRN 15/88OSNPG z 1988r. nr 8, poz. 84)
9.„Wprowadzenie (…) dokumentu do obrotu prawnego to posłużenie się tym dokumentem, rozumiane jako jego przedłożenie władzy, osobie fizycznej lub prawnej, dla wykazania wynikających z dokumentu swoich praw, istnienia stosunku prawnego lub okoliczności mającej znaczenie prawne.” (wyrok SN z dnia 15 października 2002 r. III KKN 90/00 niepubl.).
10.„nie wypełnia znamienia używania podrobionego dokumentu jako autentycznego „przekazanie fałszywego dokumentu przez oskarżonego matce, a następnie bratu, gdyż przekazanie to nie oznaczało wylegitymowania się dowodem rejestracyjnym samochodu dla wykazania okoliczności mającej znaczenie prawne” (wyrok SA w Białymstoku z dnia 30 października 1997 r. II AKa 105/97OSA z 1998 r., nr 10, poz. 54).
11.Posiadanie sfałszowanego dokumentu (np. sfałszowanego prawa jazdy) może natomiast w kontekście innych okoliczności faktycznych realizować znamiona karalnego przygotowania do popełnienia czynu zabronionego z art. 270 § 1 in fine.(por. wyrok SN z dnia 28 stycznia 2005 r. V KK 364/04 niepubl.). Podobnie kwalifikował Sąd Najwyższy posiadanie przerobionego paszportu (z doklejoną fotografią sprawcy) z zamiarem jego użycia (wyrok SN z dnia 1 września 2003 r., V KK 398/02, LEX nr 80707)
12.Zdaniem SN „oczywistą rzeczą byłoby wyczerpanie znamion występku określonego w art. 270 § 1 k.k. wówczas, gdyby sprawcy posługiwali się dokumentami z pieczęciami firm w ogóle nieistniejących – fikcyjnych. W sytuacji natomiast gdy jedynie część zapisu na pieczątkach nie odpowiada rzeczywistości, konieczne jest dokonanie bardzo szczegółowych ustaleń faktycznych i uważna ich ocena, również pod kątem strony podmiotowej przestępstwa fałszu materialnego” (postanowienie SN z dnia 17 września 2003 r., II KK 6/03 niepubl.).
— zob. uwagi do art. 115 § 14
13.25. Dla realizacji znamion przestępstwa sfałszowania dokumentu lub opatrzenia podpisem wypełnionego blankietu nie ma znaczenia, czy chodzi o dokument wystawiony przez polskie władze publiczne czy też organy obcego państwa, byleby na gruncie polskiego sytemu prawnego miał on znaczenie prawne. (wyrok SN z dnia 20 kwietnia 2005 III KK 190/04 niepubl). Nie jest też istotne, czy dokument ma charakter urzędowy czy prywatny (zob. OSP 1996, K 144).
14.W orzecznictwie budziło wątpliwości kwalifikacja czynu w postaci przerobienie zapisów numerowych na tabliczce znamionowej, na silniku i na nadwoziu samochodu (za taką możliwością opowiedział się Sąd Apelacyjny w Warszawie – por. wyrok z dnia 25 maja 1999 r.,II AKa 102/99 zam. OSP 2000, z 4, poz.51; przeciwko Sąd Apelacyjny w Łodzi por wyrok z dnia 17 czerwca 1997 r., II AKa 207/97, zam. Biuletyn Sądu Apelacyjnego w Łodzi 1997, poz. 169). Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 7 września 2000 r. I KZP 25/2000 opowiedział się ostatecznie za tym drugim poglądem stwierdzając, iż „za dokument nie może być uznany przedmiot, który samoistnie nie stanowi dowodu prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mającej znaczenie prawne (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 października 1991 r., II KRN 302/91 zam. OSP 1992, z. 6, poz. 140). Oczywistym jest, że przy takim rozumieniu tego terminu nie można uznać za dokument o jakim mowa w art. 115 § 14 k.k., w istocie fragmentów pojazdu (nadwozie, podwozie, silnik) wraz z naniesionymi nań numerami identyfikacyjnymi.”(por. też wyrok SN z dnia 18 maja 2000 r. V KKN 80/00LEX nr 50995; wyrok SN z dnia 8 listopada 2001 r., II KKN 88/2001).
15.Wątpliwości budziła także kwalifikacja zachowania polegającego na podmianie oryginalnych tablic rejestracyjnych samochodu, a nadto sfałszowaniu tych tablic przez podrobienie lub przerobienie. W przypadku tego pierwszego zachowania należy uznać, iż nie realizuje ono znamion przestępstwa z art. 270. Samochód opatrzony niewłaściwymi tablicami rejestracyjnymi nie stanowi bowiem dokumentu.(por. 17 maja 2000 r. V KKN 143/00LEX nr 50994; wyrok SN z dnia 30 sierpnia 2000 r. V KKN 263/2000 LEX nr 50949.; wyrok SN z dnia 28 maja 2001 r.; IV KKN 5/01 niepubl.; wyrok SN z dnia 13 licpa 2002 r. V KKN 491/98LEX nr 50962; ). Co do przerabiania lub podrabiania samej tablicy rejestracyjnej – zob. J.Majewski: Kodeks karny…, t. 12 do art. 115 § 14 k.k., którego zdaniem tablice te stanowią dowód zarejestrowania pojazdu a tym samym są dokumentem w rozumieniu art. 115 § 14 (por. też. A.Herzog: Tablice…) oraz wyrażające odmienne stanowisko orzeczenia SN: wyrok SN z dnia 23 maja 2002 r., V KKN 404/99; postanowienie SN z dnia 19 marca 2003; III KKN 207/01; uchwała SN z 26 września 2002r. I KZP 25/02; OSN IK z 11 /12 poz. 94; wyrok z dnia 10 kwietnia 2003 r., III KKN 203/01 niepub).
16.25c. Kopia z oryginału może mieć charakter samodzielnego dokumentu i występować w funkcji dokumentu w obrocie. Definicja dokumentu nie jest bowiem związana z określona jego formą lecz nawiązuje wyłącznie do jego treści. Nie ma także znaczenia czy przepisy procesowe wymagają uwierzytelnienia kopii wykonanej z oryginału. (por. wyrok SN z dnia 4 grudnia 2002 r. III KKN 370/00 LEX nr 74375) W przypadku fałszu polegającego na wykonaniu kserokopii na podstawie spreparowanych wcześniej dokumentów lub też ich zestawienia dochodzi do realizacji znamion art. 270, o ile owa kserokopia może występować w obrocie jako samodzielny dokument (por. postanowienie SN z dnia 27 kwietnia 2001 r. I KZP 6/01 ?).
17.„w sytuacji, w której doszło do podrobienia dokumentu w celu użycia go za autentyczny (art. 270 § 1 k.k.), a następnie przekazania tego dokumentu innej osobie, aby ta, używając go jako autentycznego, dokonała wyłudzenia mienia (art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k.), możliwe jest w zależności od okoliczności konkretnej sprawy, uznanie pierwszego z tych czynów za przestępstwo współukarane.” (wyrok z dnia 10 stycznia 2003 r. WA 69/02 OSNKW 2003/3-4/40).
18.„dokument, o którym mowa w art. 271 § 1 k.k., musi nie tylko odpowiadać cechom wymienionym w art. 115 § 14 k.k., lecz ponadto musi być wystawiony przez funkcjonariusza publicznego lub inną osobę do tego uprawnioną i zawierać w swojej treści poświadczenie, któremu przysługuje cecha zaufania publicznego, a w związku z tym domniemanie prawdziwości. Do takich dokumentów należą przede wszystkim dokumenty urzędowe w znaczeniu nadanym temu pojęciu przez art. 244 k.p.c. i art. 76 k.p.a., a ponadto inne dokumenty, którym moc dowodową nadają inne przepisy (por. wyrok SN z 9.10.1996 r. V KKN 63/96, OSP 1998 /7 – 8/147)./.”
19.O kompetencji do wystawienia dokumentu, któremu przysługuje walor zaufania publicznego można mówić wówczas, gdy dokument ma cechy rozstrzygnięcia publicznoprawnego, któremu przysługuje domniemanie prawdziwości (por. wyrok S.A. w Lublinie z dnia 23 grudnia 2002 r., II AKa 310/02OSA z 2003 nr 9, poz. 91). Do takich dokumentów należą przede wszystkim dokumenty urzędowe w znaczeniu nadanym temu pojęciu przez art. 245 k.p.c. i art. 76 k.p.a., a ponadto inne dokumenty, którym taką moc dowodową nadają inne przepisy (por. wyrok SN z dnia 20 kwietnia 2005 r. III KK 206/04, niepubl; wyrok SN z 9 października .1996 r. V KKN 63/96, OSP 1998 , nr 7 – 8, poz. K147).
20.W związku z powyższym, nie stanowi “uprawnienia” w rozumieniu art. 271 § 1 ogólna kompetencja do uczestnictwa w obrocie prawnym, której składnikiem jest swoboda umów, a także jednostronne przyjmowania na siebie zobowiązań określonej treści. Podpisanie umowy, której treść odbiega od rzeczywistej treści stosunku prawnego łączącego strony nie stanowi przestępstwa z art. 271 § 1. Strona stosunku cywilnoprawnego nie może być bowiem sprawcą przestępstwa z art. 271 § 1 w zakresie sporządzonych przez nią dokumentów odnoszących się do zawarcia, zmiany lub ustania tego stosunku. (por. wyrok SN z dnia 9 października 1996 r. sygn. akt V KKN 63/96 - Wokanda 1997, nr 5, s. 15; wyrok SN z dnia 2 grudnia 1997 r. sygn. V KKN 296/96, OSN Prok. i Prawo 1998, nr 4, poz.6; wyrok z dnia 5 marca 2003 r. III KKN 165/01 niepubl.; wyrok z dnia 9 maja 2002 r. V KKN 323/99, OSNKW 2002, nr ??., poz. ??) Złożone na piśmie oświadczenia odbiegające od rzeczywistego stanu rzeczy, a wykorzystane w toczącym się na podstawie przepisów prawa postępowaniu przed organem władzy publicznej, może być natomiast potraktowane jako składanie fałszywych zeznań lub oświadczeń, o ile spełnione są warunki określone w art. 233 k.k. (odmiennie B. Mik, glosa do uchwały Izby Karnej SN, z 12 marca 1996 r., OSP 1996, z. 2, poz. K 44, s. 92 i n.). Odnosi się to do wszelkiego rodzaju pism inicjujących określone postępowanie, prowadzone na podstawie ustawy lub składane przez wystawcę danego pisma w trakcie tego postępowania.
21.Nie stanowi także realizacji znamion przestępstwa z art. 271 sporządzenie niezgodnego z prawdą pisemnego zaświadczenia o zawarciu umowy cywilnoprawnej, chyba, że zaświadczenie takie wydawane jest na podstawie upoważnienia publicznoprawnego (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 29.10 1998 r. sygn. IV KKN 128/97, Prok. i Pr. 1999/3/9, z dnia 24.10.1996 r. sygn. V KKN 147/96,OSNKW 1997/1-2/8, z dnia 09.10.1996 r. V KKN 63/96 OSP 1998/7-8/147, oraz uchwała Sądu Najwyższego z dnia 12.03.1996 r. sygn. I KZP 39/95, OSNKW 1996/3-4/17; wyrok SN z dnia 5 września 2000 r., II KKN 569/97),.
22.„dokumenty sporządzane do wewnętrznego użytku przedsiębiorstw nie podlegają ochronie z art. 271 § 1 – 3 k.k., a pracownicy je sporządzający nie odpowiadają na postawie tego przepisu. Nie są oni bowiem funkcjonariuszami publicznymi ściganymi za poświadczenie nieprawdy, nie mają też przymiotu innej osoby uprawnionej do wystawienia dokumentu, ponieważ nie istnieje tu „uprawnienie” w rozumieniu art. 271 § 1 k.k., lecz obowiązek sporządzania określonych dokumentów, płynący wyłącznie ze stosunku prawnego łączącego strony umowy. Jeżeli zaś w ramach stosunku pracy pracownik sporządza określone dokumenty, na podstawie których otrzymuje od pracodawcy określone świadczenia (rozliczenie podróży służbowej, karta drogowa), to dokument taki nie ma charakteru dokumentu publiczno-prawnego, a poświadczenie w nim nieprawdy nie może prowadzić do odpowiedzialności karnej z art. 271 § 1 k.k.” (postanowienie SN z dnia 2 lutego 2005 r., III KK 154/04, niepubl; por. też wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 21.02.2003 r. II AKa 266/02 – Prok. i Pr. 2003/10/15, odmiennie., odmiennie OSNPG 1987, z. 10, poz. 11). Nie stanowi także przestępstwa z art. 271 § 1 złożenie wniosek do Sądu Rejonowego zarządu spółki wraz z niezgodnymi z prawem oświadczeniami dotyczącymi założycielskiego kapitału akcyjnego (wyr. SA w Katowicach z 30 I 2003 r., II Aka 416/02, Biul. Sąd Apel. 2003, nr 2; wyrok S.A. w Lublinie z dnia 23 grudnia 2002 r., II AKa 310/02OSA z 2003 nr 9, poz. 91).
23.Kontrowersje w orzecznictwie sądowym wywoływała kwalifikacja prawna poświadczenia nieprawdy w fakturze VAT. W wyroku z dnia 25 października 2001 r. (III KKN 76/99) Sąd Najwyższy przyjął, iż „wystawienie przez sprzedającego faktury VAT (...), nie jest wystawieniem dokumentu w rozumieniu art. 271 § 1 kk” (OSNKW 2002, z. 1-2, poz. 8). Odmienne stanowisko Sąd Najwyższy zajął z kolei w postanowieniu z dnia 3 października 2001 r. V KKN 249/01 (OSNKW 2002, z. 1-2, poz. 7). Ostatecznie w uchwale w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 30 września 2003 r. I KZP 22/03 (OSNKW 2003, z. 9-10, poz. 75). Sąd Najwyższy stwierdził, iż wystawca stwierdzającej nieprawdę faktury VAT nie tylko jej wystawca obniża „swój” należny podatek od towarów i usług, ale stwarza taką możliwość także odbiorcy faktury w jego dalszej działalności gospodarczej. Daje mu też podstawę do odpowiedniego zapisu w księdze rachunkowej lub księdze przychodów i rozchodów, co z kolei stanowi podstawę obliczenia podatku dochodowego, a nadto ewentualnych odliczeń od tego podatku. Zatem wystawca faktury VAT poświadcza w niej również zaistnienie okoliczności mających znaczenie publicznoprawne, będąc jednocześnie ustawowo uprawniony i zobowiązany do wystawienia tego dokumentu. Ostatecznie Sąd Najwyższy stwierdził, że skoro faktura VAT dokumentuje okoliczności istotne dla prawa publicznego i wywołuje konsekwencje publicznoprawne na równi z niektórymi dokumentami wystawianymi przez organy administracji państwowej, a uprawnienie określonych podmiotów do jej wystawiania płynie wprost z ustawy, to wystawca takiej faktury jest inną osobą uprawnioną do wystawienia dokumentu w rozumieniu art. 271 § 1 kk.(por też uchwałę SN z dnia 30 września 2003 I KZP 16/03; wyrok z dnia 20 stycznia 2004 r. IV KK 183/03 niepubl.; wyrok z dnia 1 grudnia 2003 r. III KKN 184/01 niepubl.))
24.Wystawienie dokumentu poświadczającego nieprawdę przez osobę, która nie była do tego uprawniona nie stanowi realizacji znamion typu czynu zabronionego z art. 271 § 1 k.k.(por. wyrok SN z dnia 19 lutego 2002 r. IV KKN 295/98 niepubl.;
25.Za inną osobę uprawnioną do wystawienia dokumentów może być uznany w zakresie przysługujących im kompetencji np. lekarz, adwokat, radca prawny, duchowny, pielęgniarka sporządzająca protokół odnoszący się do zbadania krwi na zawartość alkoholu w organizmie (OSNKW 1989, z. 7–12, poz. 50), nauczyciel akademicki potwierdzający zaliczenie egzaminu, policjant stwierdzający nieprawdziwe okoliczności w notatce służbowej i notatniku służbowym (por. wyrok SN z dnia 20 kwietnia 2005 r. III KK 206/04, niepubl); inspektor nadzoru budowlanego uprawniony m.in. do stwierdzania stanu faktycznie wykonanych robót budowlanych w dzienniku budowy czy protokole robót budowlanych (por. wyrok Sądu Najwyższego z 4 października 2004 r. IV KK 213/04, niepubl, wyrok SN z dnia 19 listopada 2004 r., III KK 81/04 niepubl.;
26.SN „odpowiedzialność karna biegłego za przestępstwo tzw. fałszu intelektualnego dotyczy poświadczenia faktów, które poddają się weryfikacji z punktu widzenia ich prawdziwości lub fałszu, natomiast nie obejmuje samych ocen” wyrok SN z dnia 7 grudnia 2001 r. IV KKN 563/97OSNKW z 2002 nr 3-4, poz. 17
27.“funkcjonariusz publiczny lub inna osoba upoważniona do wystawiania dokumentu, który poświadcza w nim nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne (...) działają w celu osiągniecia korzyści, jeżeli poświadczają nieprawdę w dokumencie (...) po to, by uniknąć grożącej im odpowiedzialności materialnej. Uchylenie się od takiej odpowiedzialności przynosi sprawcy wyraźną korzyść majątkową, powoduje, że z jego majątku nie wychodzą określone wartości majątkowe, które w normalnym biegu rzeczy z tego majątku powinny być zabrane” (OSNPG 1976, z. 11, poz. 104).
28.W uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 30 września 2003 r. I KZP 22/03 (OSNKW 2003, z. 9-10, poz. 75) Sąd Najwyższy przyjął, iż sprawca wystawiający nierzetelna fakturę VAT nierzetelną, godzi w obowiązek podatkowy, co prowadzi do kwalifikacji takiego czynu z art. 62 § 2 lub 5 kks, stanowiącego lex specialis w stosunku do art. 270 § 1 k.k. Jeżeli jednak wystawienie nierzetelnej faktury nie godzi w żaden obowiązek podatkowy, wtedy wchodzi w grę kwalifikacja prawna z art. 271 § 1 kk. (por też uchwałę SN z dnia 30 września 2003 I KZP 16/03; wyrok z dnia 20 stycznia 2004 r. IV KK 183/03 niepubl.; wyrok z dnia 1 grudnia 2003 r. III KKN 184/01 niepubl.)
29."Podstępne wprowadzenie w błąd" w rozumieniu art. 272 k.k. oznacza szczególną, a nie (jak np. art. 286 § 1 k.k.) zwykłą formę "wprowadzenia w błąd". Dla wypełnienia znamion przestępstwa określonego w art. 272 k.k. nie wystarcza samo złożenie nieprawdziwego oświadczenia, ale konieczne jest podjęcie jeszcze pewnych działań, np. przebiegłych, pozorujących jego zgodność z rzeczywistością i utrudniających wykrycie nieprawdy.” (wyrokSN z dnia 4 czerwca 2003 r., WA 26/03, OSNKW 2003/9-10/83; wyrok S.A. w Krakowie z dnia 8 marca 2001 r., .II AKa 33/01KZS 2001/5/28)
30.Poświadczenie to musi więc być częścią dyspozycyjną dokumentu. Nie ma takiego charakteru decyzja lub wyrok oparty na błędnych przesłankach, chyba że stwierdzenie stanu faktycznego należy do istotnych części tej decyzji lub wyroku (zob. też OSNKW 1979, z. 4, poz. 39).
31.Brak jest realizacji znamion przestępstwa z art. 272 wówczas, gdy wyłudzony podstępnie dokument poświadcza prawdziwe okoliczności mające znaczenie prawne. (wyrok SN z dnia 19 stycznia 1979 r. Rw 543/78 OSNKW 1979/4/35)
32.„Oświadczenie o uznaniu dziecka, zawierające w sobie elementy oświadczenia woli i wiedzy jest niekaralne nawet w razie podania nieprawdy, ale podlega karze, gdy zmierza do wyłudzenia nieprawdziwego poświadczenia ojcostwa osoby nie będącej ojcem dziecka, a więc gdy oświadczenie takie jest złożone, by na jego podstawie został sporządzony (uzupełniony itp.) akt urodzenia dziecka. O ile odrębną rzeczą jest kwestia nieważności takiego oświadczenia, nie ma przyzwolenia dla składania aktów uznania dziecka ze świadomością, że nie jest się jego ojcem. Odpowiednio do tego kształtuje się odpowiedzialności za zjawiskowe postacie tego przestępstwa.” (wyrokS.A. w Krakowie z dnia 8 marca 2001 r. II AKa 33/01 KZS 2001/5/27)
33.W przypadku wyłudzenia dokumentu poświadczającego nieprawdę (art. 272) a następnie posłużenia się takim dokumentem (art. 273) należy przyjmować jeden czyn kumulatywnie kwalifikowany, o ile zachodzą przesłanki czynu ciągłego (art. 12) . W przeciwnym razie należy zgodzić się z Sądem Najwyższym, iż „sprawca, który wyłudza poświadczenie nieprawdy w celu jego użycia, a następnie poświadczenia tego używa, dopuszcza się jednego przestępstwa kwalifikowanego z art. 272 kk.” (postanowienie z dnia 23 maja 2002 r., V KKN 433/00 LEX nr 54394.). Przestępstwo użycia wyłudzonego dokumentu należy uznać za przestępstwo współukarane następcze.
34.. „Bon towarowy nie jest rzeczą ruchomą w rozumieniu art. 278 § 1 k.k., a w szczególności nie jest środkiem płatniczym, jest natomiast dokumentem stwierdzającym prawa majątkowe w rozumieniu art. 275 § 1 k.k.” (uchwała SN z dnia 26 listopada 2003 r. I KZP 21/03).
35.w sytuacji, gdy „gdy sprawca zaboru nie wiedział, że wśród zabieranych rzeczy znajduje się dowód osobisty, nie można uznać, że chciał ten dowód sobie przywłaszczyć. Jeśli zaś później dowód osobisty tak zabrany oddał pokrzywdzonemu przez pośrednika (odesłał, wyrzucił), dowodzi to braku zamiaru późniejszego przywłaszczenia go sobie.” (wyrok S.A. w Krakowie z dnia 4 kwietnia 1996 r. II AKa 61/96 KZS z 1996 nr 5-6, poz. 58; por też wyrok S.A. w Białymstoku z dnia 4 kwietnia 1995 r. ?? KZS nr 9-10/95 poz. 40; wyrok S.A. w Krakowie z dnia 8 listopada 1995 r. II AKr 289/95 KZS 1995 nr 12, poz. 14; wyrok S.A. w Krakowie z dnia 24 września 1992 r., II AKr 160/92 KZS z 1992 nr 10, poz. 20)
36.Za ukrycie dokumentu można także potraktować odmowę wykonania obowiązku jego wydania osobie uprawnionej.(por. wyrok SN z dnia 9 sierpnia 2000 r. V KKN 208/00OSNKW z 2000, nr 9-10, poz. 84; J.Satko: Glosa…, s. ). Nie stanowi natomiast realizacji znamion przestępstwa z art. 276 samo bezprawne posiadanie czy też posługiwanie się dokumentem, którym nie ma się prawa wyłącznie rozporządzać. (por. wyrok S.A. w Gdańsku z dnia 5 kwietnia 2000 r. II AKa 14/00 OSAG z 2001 nr 1, poz. 2)
37.„Możliwość przypisania oskarżonemu przestępstwa z art.276 k.k. w postaci ukrywania wskazanego tam dokumentu zachodzi bowiem jedynie wówczas, gdy wykazane zostanie, że on sam podjął działanie, w wyniku którego dokument, którym nie miał prawa wyłącznie rozporządzać, został ukryty przed osobą uprawnioną do dysponowania nim, czyli umieszczony w takim miejscu, o którym osoba ta nie wie lub do którego nie ma dostępu albo ma dostęp utrudniony lub uczynił to wspólnie z inną osobą albo z innymi osobami, ale nie wtedy, gdy dostrzega on jedynie, że inna osoba ma dany dokument i nie podejmuje działań uniemożliwiających jej ukrycie go, czyli nie reaguje na to.” (wyrok z dnia 22 maja 2002 r. V KKN 404/99. ??)
38.Nie stanowi realizacji znamion czynu zabronionego z art. 276 zniszczenie pieczątki, gdyż nie może być ona uznana za dokument w rozumieniu art. 115 § 14. Nie jest bowiem “przedmiotem, który samoistnie stanowi dowód prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mogącej mieć znaczenie prawne. Pieczęć lub stempel mogą, w pewnych wypadkach, być użyte jako nośnik znaku będącego istotnym elementem dokumentu, samoistnie jednak nie stanowią dokumentu” (OSP 1992, z. 6, K 140).
39.„tablica rejestracyjna nie jest dokumentem w rozumieniu art.115 § 14 k.k., a tym samym nie może też być przedmiotem przestępstwa z art. 276 k.k. Jako przedmiot będący rzeczą ruchomą, stanowiący własność określonej osoby, tablica rejestracyjna pojazdu może być natomiast przedmiotem innych czynów zabronionych np. przeciwko mieniu, w tym choćby kradzieży, przywłaszczenia, zniszczenia, czy paserstwa.”( wyrok z dnia 22 maja 2002 r. V KKN 404/99. ??; zob. też wyrok z dnia 14 października 1991 r. II KRN 302/91, OSP 1992, nr 6, poz. 140; postanowienie z dnia 7 września 2000 r. I KZP 25/2000, Wokanda 2000, z. 11, s. 23, z aprobującą glosą M. Siwka, Palestra 2001, nr 5-6, s. 231-237; wyrok z dnia 18 maja 2000 r. V KKN 80/2000, Prok. i Pr. 2000, nr 1, poz. 5; wyrok z dnia 30 sierpnia 2000 r. V KKN 263/2000, niepubl.; postanowienie z dnia 19 marca 2003 r. III KKN 207/01, niepubl.; wyrok z dnia 10 kwietnia 2003 r. III KKN 203/01, niepubl.; wyrok z dnia 6 maja 2003 r. III KK 118/03, Prok. i Pr. 2003, nr 11, poz. 15; postanowienie z dnia 12 grudnia 2003 r. II KK 211/03 niepubl.)

#4 Gość_-praw-corven

Gość_-praw-corven
  • Goście

Napisano 18 marzec 2009 - 10:39

Radziłbym porozmawiać z naczelnikiem o sformalizowaniu tego upoważnienia w formie pisemnej i wtedy iść za radą i stosować "z up.".

Na przyszłość zaoszczędzi to niemiłych sytuacji.

#5 Gość_-praw-pasjonat

Gość_-praw-pasjonat
  • Goście

Napisano 17 marzec 2009 - 17:49

Autor tematu znaznaczył, że podpisywał się własnym czytelnym podpisem- nie zachodzi więc przestępstwo podrobienia podpisu.

#6 Gość_-praw-erytrocyt

Gość_-praw-erytrocyt
  • Goście

Napisano 17 marzec 2009 - 17:32

CYTAT(arlaa)Witam i prosze o informacje.Moja sprawa dotyczy podrobienia podpisu za zgodą przełożonego. Jestem pracownikiem administracji rządowej -służby cywilnej. Dokładnie administracji miar. Mój naczlnik upoważnił mnie i koleżankę ustnie do podpisywania w jego imieniu świadectw przeprowadzenia kontroli metrologicznej. Ustaliliśmu że na świadectwie będzie widniec jego pieczątka ale nazwisko będzie pisane czytelnie by nie podrabiać jego podpisu,świadectwa były wydawane osobą trzecim. Mój szef często przebywa poza urzędem i dla wygody klientów potwierdzenie legalizacji (świadectwo legalizacji ) otrzymywali od ręki. Podczas kontroli policji osób posiadających to świadectwo wyszło na jaw niezgodność podpisów naczelnika urzędu . Czy podlegamy pod art. 271 kk jeżeli działalismy na polecenie szefa a jeśli tak to co nam grozi. Policja nie przedstawiła nam zażutów prowadzą narazie dochodzenie.Pozdrawiam AA.
A nie można było pisać "z upoważnienia" - i dać własny podpis ?



Dodaj odpowiedź



  


Użytkownicy przeglądający ten temat: 0

0 użytkowników, 0 gości, 0 anonimowych